Boskabout & sart go NYC: day 2
Alles ging gisteren zijn normale gangetje. We hingen de toerist uit en begonnen bij Ground Zero. Het kapelletje hebben we gedaan, het toekomstige memorial center ook, het museum niet meer. Zoveel mensen gestorven en dan nog slagen ze erin om er platte commercie van te maken. Trinity Church was de volgende stap. Binnen en buiten want Boskabout en ik wisten niet meer hoe we een weesgegroet moesten bidden en er was een mis aan de gang. Wall Street is een hoop gebouwen en van al dat geld zie niks op straat en de Stier staat zelfs niet in Wall Street. Wel een pluspunt: overal free wifi in de parken. Een wandeling door Battery Park zorgde voor zicht op het Vrijheidsbeeld en Ellis Island. Die gaan we later nog es bezoeken.
En toen namen we de subway naar Chelsea. Gezellige buurt, leuke winkels (Apple Store!) en de High Line. 10 meter boven de grond wandelen over een oude tramlijn. Een oase in zo’n drukke stad.
Jill was ondertussen weer bij ons gekomen en vond dat we naar B&H Photography op 34th en 9th moesten gaan.
3 verdiepingen vol pro fotografiemateriaal en ik was in de fotografiehemel. Ik denk dat ik zeker een uur als een klein kind rondgerend heb. Mijn Pocket Wizards? Ze wisten te vertellen dat ik beter wacht tot de nieuwere versie uitkomt. De draagbare harddisk? Ze hebben me de allerbeste verkocht tegen een zeer redelijk prijsje. 120-film? Het is zw Illford geworden en ik had nog keuze uit 2 soorten. Lenzen staan in hele rijen tegen de muren, flitsmateriaal waar je een megastudio kan mee bouwen en alles tegen cheapo prijzen. Ik was gisteren in de hemel.
‘s Avonds zijn Boskabout en ik nog naar Hoboken gereden om foto’s van de skyline te maken. Verdomd moeilijk met een wiebelend statief. Ik zie thuis wel wat het geworden is.
En toen we terug naar ons hotel liepen kwamen er ons een hele hoop politieauto’s voorbijgereden. We dachten eerst nog aan een ongeval, maar er bleek meer aan de hand te zijn. In de boksclub die naast het hotel ligt was er blijkbaar gevochten. In België zou de politie je op afstand houden, wij konden oversteken en slalommend door de ambulances en combi’s naar het hotel wandelen. En ondertussen werden er nog 2 kerels op een brancard in een ambulance geduwd. “He’s not moving anymore!” Vreemde Amerikaanse toestanden die je normaalgezien alleen maar op tv ziet.
Boskabout & sart go NYC: day 1
Reizen naar Amerika is a bitch. Een of andere gek probeerde zich vorige week op te blazen, het kalf had alleen een lelijk gescheurde onderbroek maar wij mogen boeten.
Inchecken: “heeft u uw bagage zelf ingepakt?” Hoe oud zie ik eruit misschien? “Waar?” Thuis misschien? Waar mijn kleerkast staat? Stickertje op het paspoort en verder.
Douane: anders werpen ze van ver eens een blik naar je foto, nu werd de naam en de foto en het ticket gecheckt.
Tijd voor tax free shopping was er niet, want er stonden lange rijen voor de bagagecheck. Schoenen uit, broeksriem uit en met mijn broek in mijn handen door dat poortje. Gezever omdat ik mijn films niet door het x-ray apparaat wilde en zij wel. Als mijn foto’s verkloot zijn, is het hun fout. En dat mini-statief dat ik altijd probleemloos meeneem, het had nu wel eens een wapen kunnen zijn. Maar het mocht toch mee.
Op naar de derde controle. 500 m op voorhand aanschuiven en halverwege werden Boskabout en ik uit elkaar gehaald. Auschwitzpraktijken zeg ik u!
In de fantastiche US of A is het nog erger. Een of ander schreeuwend mens deed ons rijen kiezen. Non USA of citizens. dat laatste klinkt minder bereigend natuurlijk. Wachten duurde weer zo lang dat Boskabout het bijna in zijn broek deed.
En dan weer lastige vragen stellen: waarom we in New Jersey logeren. Try cheapo? Of zie ik er Al Quaeda uit misschien?
Gelukkig werden we na het grote circus opgepikt door Jill. Amerikaanse vriendelijkheid is vaak fake, maar bij haar was het gemeend. Ze bracht ons tot aan ons hotel en pikte ons later weer op om te gaan eten. Thai food, daarmee scoor je punten bij mij. De lastige dag schoof weg in mijn hoofd en het werd nog een gezellige dag. Tnx Jill!
Wedstrijd: Etre Touchy Gloves
Dat het winter is, hebben we ondertussen al geweten. Het is gewoon te koud om zonder handschoenen te fotograferen.
Goeie handschoenen, daar had ik al eens een blogpost over geschreven, maar Etre Touchy vonden dat ze ook goed materiaal verkopen. En daarom stuurden ze mij een paar op.
Het zijn mooie, dikke, wollen handschoenen, waar de duim en de wijsvinger van ontbreken. Een beetje zoals de Freehands dus, alleen zonder de toppen.
En omdat ik al een paar handschoenen heb, geef ik die van Etre Touchy graag weg. Ze omschrijven de kleur zelf als “chocolate with mint stripes”. Klinkt bijna als een ijsje.
Wat moet je doen om ze te winnen? Vertel me in de comments waarom jij de handschoenen wil. Dinsdag 5 januari beslis ik wie er wint en het origineelste antwoord krijgt de beauties opgestuurd.
Test: Freehands Gloves
Het vriest sinds gisteren.
Ideaal voor een fotograaf omdat je dan niet in de regen moet staan en omdat je mooi licht hebt. Tegen de vrieskou doe je een dikke jas aan, zet je een muts op, trek je handschoenen aan en klaar.
Maar fotograferen met dikke handschoenen aan is bijna onmogelijk want je kan je knoppen met moeite bedienen. En zonder handschoenen is dan ook weer moeilijk want gevoelloze vingers werken ook niet zo goed.
Daarom de oplossing: de Freehands Gloves.
Eigenlijk is het idee heel simpel maar het werkt perfect. Neem een paar goeie handschoenen. Snij duim en wijsvinger eraf en naai ze er weer half aan.
Fotograferen, iPhone checken, geld uit je portemonnee halen? Vingertoppen naar achteren klappen en even met de magneetjes vastzetten. Klaar? Vingertopjes weer aan.
Ik heb dit weekend een dik uur in de vrieskou gewerkt en ik was doodgelukkig dat ik de Freehands aanhad.
Ze hebben verschillende modellen, gaande van gewone fleece tot luxueuze cashmier. En de mijne (Womens Strap) zijn wind- en waterdicht en hebben extra grip in de handpalmen. Iets wat mooi meegenomen is als je fotomateriaal moet vasthouden.
Dus, voor zo’n 20 dollar moet je het niet laten om met verkleumde vingers te werken. Ik ga ze alvast standaard in mijn fototas steken.
Tramlijn 22
Mijn broer pakte voor zijn eindwerk een hele tram in met spiegelfolie. Het ding rijdt nog heel de week door Gent op lijn 22.
Het idee achter het hele project is dat kunst gebruikt kan worden als kritische tool die reflecteert over de maatschappelijke situatie en ruimtelijke situaties.
