Fotomateriaal te koop
We ruimen op ten huize sart68 en verkopen een hoop fotomateriaal.
* Een Nikon D70 body
Met: – draagriem
– batterij
– handleiding
5 jaar oud, maar in zeer goede staat. Alleen op vakanties gebruikt.
Prijs: 300 euro
* Een Nikon AF-S Nikkor 18-70 mm/F1:3.5-4.5G ED
Met: – UV-filter
– zonnekap
5 jaar oud, maar in zeer goede staat. Alleen op vakanties gebruikt.
Prijs: 150 euro
* Een Sigma 70-200 mm/F1:2.8D APO
Met: – UV-filter
– zonnekap
– beschermtas
Autofocus defect, maar gemakkelijk te herstellen volgens de fotowinkel.
Prijs: 150 euro
* Een Sigma Teleconverter APO 2X EX
Met: – beschermtas
Maar enkele keren gebruikt en dus nog zo goed als nieuw.
Prijs: 250 euro
Alles is apart te koop of het hele pakket aan 750 euro.
Geïnteresseerden mogen reageren via comments, via sart68 (at) gmail (dot) com of via @sart68 op Twitter.
Elena
Een beeldje uit de fotoshoot van deze voormiddag. Ze was een beetje moe.
Test: Sony Alpha 380
Sony gooide mij een paar weken geleden nog es een camera in de schoot om te testen: de Sony Alpha 380. Het is een DSLR voor de beginnende amateurfotograaf.
Als je hem vastneemt, voelt hij nogal plastiekerig en licht. Spijtig, want voor mij zorgt het juiste gewicht van de camera ook dat hij stabiel in de hand ligt. Te zwaar is niet goed, maar te licht ook niet.
De grip ligt dan wel weer gemakkelijk in de hand. De lens die er standaard bijgeleverd wordt is een 18-55 mm F/3.5-5.6 standaard zoomlens. Een goeie basislens, maar ook niet meer dan dat.
De camera geeft beelden van 14 megapixels. Vergeleken met zijn voorganger (Alpha 350) is er geen verschil, maar echt nodig leek me dat ook niet.
Als je aan het werk gaat, valt op hoe snel hij klaar is om te fotograferen. De meeste instellingen liggen ook voor de hand, zodat ik zelfs de handleiding niet opengedaan heb (ik doe dat eigenlijk nooit).
Eén ding kon ik spijtig genoeg niet vinden: hoe wijzig je in godsnaam het diafragma. De meeste beginnende amateurs willen op safe spelen en gaan voor de programma’s die op het toestel zitten. Ik wil het maximum uit mijn camera kunnen halen, zonder al te ver in menu’s moeten te zoeken. Achteraf bleek dat je de knop voor de belichtingscompensatie ingedrukt moet houden om zo het diafragma te veranderen. Fout! Diafragma en sluitertijd zijn dingen die je snel en zonder veel moeite moet kunnen veranderen. Een snelle draai aan een wieltje bijvoorbeeld, of in de plaats van de Live Viewknop die voor zo’n functie eigenlijk een beetje in de weg staat.
Snel foto’s maken met programma’s lukt prima. Al speel ik liever zelf met de instellingen.
De kleuren van de foto’s zijn natuurgetrouw en de witbalans is ook verrassend goed, zelfs als je sneeuw fotografeert. Als je flitst met de ingebouwde flits krijg je een tikkeltje te hard en ietwat koel licht, maar de blauwe zweem blijft weg. Ik zou er misschien wel kunnen aan wennen.
Zelfs als je sneeuw fotografeert, past de witbalans zich juist aan.
Ook in omstandigheden met weinig licht doet de Alpha 380 het behoorlijk goed. Tot 800 ISO heb je weinig ruis. Als je hoger gaat, duiken de spikkels wel snel op.
Ook in moeilijke lichtomstandigheden lukt het fotograferen redelijk goed.
De batterijen bleken ook weer lang mee te gaan, zelfs met het veelvuldige flitsen. Sony blijkt er belang aan te hechten dat je je geen zorgen moet maken over voldoende energie.
Wat me ten slotte nog opviel, is dat de camera geen videofunctie heeft. Iets dat wat vreemd is, aangezien concurrenten Nikon en Canon hun toestellen volstouwen met allerlei HD-snufjes. Maar het blijft natuurlijk een fototoestel en geen videocamera.
Edit: Conclusie: Als je gewoon snapshots wil nemen, denk ik dat het beter is om een goeie compactcamera te kopen. De Sony DSC-HX1 levert schitterende resultaten, is gebruiksvriendelijk en een stuk goedkoper. Als je een amateurfotograaf bent die graag een DSLR heeft, is het misschien beter om een groter broertje aan te schaffen, vb. de Sony Alpha 550. Voor de prijs moet je het niet doen (€499 t.o.v. €549) en je zal een toestel hebben waarmee je kan doorgroeien. Als je skills wat beter worden, zal je aan de Alpha 550 meer plezier beleven dan aan de Alpha 380.
Wedstrijd: Etre Touchy Gloves: resultaat
Een tijdje geleden kreeg ik een paar mooie wollen fotohandschoenen opgestuurd van Etre Touchy Gloves. Jullie konden ze winnen door mij te laten weten waarom de handschoenen van jou moesten worden.
Lamazone gaf mij het mooiste antwoord: “Omdat ik die drie andere, warme, vingers kan gebruiken om mijn lief over haar gezicht te aaien.”
Lama, ze komen jouw richting uit!
Lomography: Ikimono
Ik heb nieuw speelgoed. Ik ben zot van lomography toestellen en na mijn Diana F+ heb ik een Ikimono camera gekocht. In Japan zou ongeveer iedereen er eentje hebben, ik heb de mijne in de USA gekocht.
Het dingetje past in je handpalm en kan je aan je sleutelbos hangen. Je klikt er een 110 filmpje in, het schuifje voor de lens openklikken en schieten maar. Er zitten 24 beeldjes op een filmpje (heb er eentje van 400 ISO) en de F is 1/100. Een basic dingetje dus, maar ik ben nu al superbenieuwd naar het resultaat.
Heeft er trouwens iemand enig idee waar er nog 110 film verkocht en ontwikkeld wordt?
Lomography: koffiedoostoestel
Een lomography toestel in de vorm van een doos koffie. Je moet er maar op komen. Eigenlijk ben ik wel benieuwd om de foto’s te zien.
Boskabout & sart go NYC: day 5
Het ging een rustige dag worden. Wandelen van Greenwich Village naar SoHo en ondertussen wat shoppen. The Village, zoals de Amerikanen het zelf zeggen, bleek behoorlijk saai te zijn. Amerikanen zullen wel onder de indruk zijn van 100-jarige huizen, maar mij vang je er niet mee. Een uurtje schaken in een winkel deed me realiseren dat ik dringend mijn schaakcomputer vanonder het stof moet halen. Boskabout inmaken, bleek moeilijker dan gedacht.
Een klein hongertje deed ons een sushibar induiken. Soep, 32 stuks vis met rijst en een appelsien als dessert. En Japanse serveuse die Boskabout uitlachte omdat chopsticks vasthouden moeilijk is. Hij kreeg stokjes met een hulpstukje en hij kon er niet mee lachen.
SoHo leverde vooral veel winkels op die niet overeenstemmen met wat in onze portemonnee zit. Maar Brooklyn Bridge was plots dichtbij dus we hadden weer een doel.
Het is een brug, een lange. En het waait langs alle kanten en we hebben dat geweten. Een thermometer duidde -5C aan. Het voelde als -20C. Maar het uitzicht was adembenemend: zonsondergang vanop de brug. En het blijft een sterk staaltje architectuur met al die kabels.
We hebben ondertussen ook al wat vrienden gemaakt, dus voor de avond spraken we af met Meg. Pizza en drinks waren het plan. Het cafébezoek duurde totdat we buitengegooid werden. Water en frisdrank bleken niet genoeg. Alcohol moest er vloeien. Exit bar en richting metrostation dus. Amerikanen zijn rare jongens. Obelix wist het al veel langer.
Boskabout en sart go NYC: day 4
Het is nog altijd Nieuwjaar, maar ons lijstje is nog altijd lang. Na een ontbijt bij onze vaste stek Dunkin’ Donuts, vertrekken we naar de toren der torens (toch in de USA): de Empire State Building. We worden al 2 blocks ver aangeklampt om tickets te kopen maar we volharden. Ik sleep Boskabout wel eerst mee in Victoria’s Secret en kom met een mooi zakje buiten.
De lijn loopt tot halverwege de block dus aanschuiven lijkt niet zo lang. Binnen: securitycheck, of wat had u gedacht. Rugzak in de bak, jas uit,… Enfin u kent het ondertussen ook al. Na een uur zigzaggen door het gebouw mogen we de lift in. Zoef, naar boven en kriebels in de buik. En dan: kijken. Boskabout is me na een klein uur komen halen want ik ging er anders nog staan. Zuidelijk: het financial district en het Vrijheidsbeeld, oostelijk: New Jersey, waar wij logeren, noordelijk: Central Park en oostelijk: de mooie Chrysler Building. En onder ons mensen als mieren en mini-cabs.
Volgende stop: de National Library. Maar eerst pizza. Grote, lekkere pizza. En dan blijkt de bibliotheek dicht. Dan maar naar Bryant Park om naar de schaatsers te kijken. Een mooiere piste dan die van Rockefeller Center, blijkt later op de dag. Ik heb ook geschaat tege een kerel in het park en ik denk dat ik ng nooit zo snel 5 dollar ben kwijtgeraakt. Maar t was leuk.
Times Square is overweldigend. Lichtjes, massa’s mensen en veel levendigheid. Reuters heeft daar een hele mooie lichtkrant hangen, maar waarschijnlijk was ik de enige vakidioot die dat gezien heeft. De M&M Store was een verplicht nummer, maar zoals Boskabout zei: ik ben in een pretpark en ik heb eigenlijk nog niks leuks gezien.
Dan maar naar een echt pretpark: de Apple Cube. De kathedraal van een heuse religie, blijkt dat te zijn en ik was niet de enige gelovige.
In FAO Schwarz ben ik een kleni kind. Pluche, Harry Potterhoedjes en prinsessenjurken (er zijn foto’s van!)
En dn belanden we in Little Italy.
Pasta, vis, asperges, wijn en limoncello. Boskabout was een beetje teut, al kan ik het ook geweest zijn. Maar Nieuwjaar in New York is uitzonderlijk, dus dat vieren mocht wel een beetje.
Boskabout & sart go NYC: day 3
Oudejaar en Nieuwjaar. Meh! De reden waarom we naar NY vertrokken. Ik HAAT dat opgefokte, fake gedoe (klink ik nu als Kabouter Wesley?)
We gingen dus gewoon doen alsof et niets aan de hand was en verder de toerist uithangen.
Bezoek van de dag? Het VN-hoofdkwartier. We kregen weer een stripsearch op in het gebouw te geraken, of wat had u gedacht? Ik begin behoorlijk handig te worden in de routine. Rugzak in de bak, jas uit, camera erboven, riem in 1 vlotte beweging uit mijn broek en dan nog ergens de iPhone erbij gooien. Door het hekje en dan alles omgekeerd doen. En snel want het moet vooruit gaan.
We gingen mee met een gids door het gebouw (ik wil niet altijd een toerist lijken, maar een gids is soms gewoon verplicht). Cadeaus van allerlei landen, een herhaling van mijn lessen Internationale Politiek (met dank aan mevr. Smets) en foto-opportunity in de Algemene Vergadering. De Veiligheidsraad kregen we niet te zien…wegens veiligheidsredenen.
Voor mij was het na de rondleiding nog altijd een gewone toeristendag maar dan beslist Boskabout om naar Times Square te gaan om de kristallen val te zien vallen. De idioot! Geschift om 7 uur in de kou te gaan staan om de laatste minuut van 2009 te zien zakken vanop 5 blocks afstand.
Ik ga niet mee. Ik drop hem aan Central Station, dat hij zijn plan trekt. Mijn gsm staat aan, als hij plooit, kan hij sms’en.
Ik hang verder de toerist uit en probeer in Central Station die beroemde foto na te maken. Ik slaag er natuurlijk niet in, want te weinig licht en de locatie van waar de foto genomen is, blijkt de ingang van een restaurant te zijn. Na een paar minuten wordt ik weggejaagd.
Terug de straat op dus.
En langs Broadway wandelen. Winkels zien, met andere toeristen lachen en honger krijgen. En tenslotte is het oudejaar, dus het mag wel lekker zijn. Ik beland in Chinatown en krijg soep moet noedels en seafood voor mijn neus. En inktvis in curry. Veel inktvis!
En na mijn dinner is het nog altijd geen 2010.
Ik besluit om naar Chelsea te gaan, het hippe New York. Ik duik een bar in en geraak aan de praat met een Francaise. En omdat de ambiance er nog niet helemaal in zit, verhuizen we naar een andere bar. Met kerstballen aan het plafond, heel veel volk binnen en een heuse ID check aan de ingang. We babbelen en geraken aan de praat met wat Amerikanen. We krijgen idiote hoedjes op en toeters en ratels in onze handen. En dan is het plots 2010. Er worden plannen gemaakt om verder te feeste in een club in Brooklyn. Maar Boskabout is er ook nog. E ik had beloofd om hem op te pikken. Ditchen of een goeie vriendin zijn? Ik kies het laatste en vertrek naar ons afspreekpunt.
Koude en wachten doet wat met een mens. De kabouter is moe en hongerig. Dus eerst voeden: hotdogs will work en dan naar huis.
Zo ongeveer de meest onverwachte oudejaarsavond, maar waarschijnlijk ook de allerleukste.
