Fotoshoot
Twee weken geleden stond ik voor een keer niet achter de lens, maar ervoor.
Ik had op de laatste Barcamp een Pitslamp Profielshoot gewonnen en Bunker zou mij voorzien van een nieuwe avatar.
Ik heb me vreselijk geamuseerd, maar nu is het aan jullie om te beslissen welke foto ik moet kiezen als avatar. Laat een comment achter op de Flickrpagina en volgende week kiezen we degene die het meeste commentaren heeft gekregen.
Electrified #2
Het SMAK en Vooruit slaan elke 2 jaar de handen in elkaar en werken 10 dagen lang samen. Dit jaar hacken kunstenaars de stad. Ze doen guerrilla-acties en in het SMAK kan je naar een tentoonstelling.
De vernissage was nog maar het begin. Benieuwd wat nog gaat volgen, want ik was al zeer onder de indruk.
Een beeldverslag van de vernissage van Electrified #2 – Hacking Public Space in het SMAK.
Tussendoor ook nog een stukje Ed Templeton meegepikt.
En daarna natuurlijk de afterparty.
Sony Alpha 850
Een paar weken geleden kreeg ik de Sony Alpha 850 DSLR om te testen. Ik kan daar eigenlijk vrij kort over zijn: goed toestel, maar net niet goed genoeg in zijn prijsklasse.
Hij ligt goed in de hand, al is hij een tikkeltje zwaar. De Carl Zeisslens (24-70mm f/2.8) heeft mij aangenaam verrast. Zwaar, maar gemakkelijk bedienbaar en fenomenaal qua resultaat. Mooie kleuren, werkt goed zelfs bij weinig licht. Zeiss maakt nog altijd goed gerief.
De Sony is een beetje traag. Scherpstellen duurt me net iets te lang als je op iets wil reageren. De spiegel is trouwens luid en maakt een vrij storend geluid. Op persconferenties kan je er moeilijk stil mee werken.
Ook vreemd dat de aan/uitknop links zit. Snel de camera aanzetten en werken, betekent voor mij ook snel bij de ontspanknop en hand op de lens. Elke seconde telt soms bij fotografie. De ontspanknop zit trouwens ook redelijk ver vooraan, zodat ik een beetje moet rekken met mijn kleine vingers.
Het menu zit dan wel logisch in elkaar. Ik vond er snel mijn draai en ik kon het toestel vrij gemakkelijk naar mijn voorkeuren instellen. Ik haat handleidingen dus intuïtiviteit vind ik heel belangrijk. Sony scoort hier goeie punten.
Globaal genomen is de Sony Alpha 850 dus een goed toestel. Het zou een goed alternatief kunnen zijn voor wie geen Nikon of Canon wil kopen, alleen blijkt de Sony een tikkeltje duurder te zijn dan zijn Nikon- en Canonbroertjes in dezelfde klasse. Spijtig, want had hij er net onder gezeten, had ik hem zeker aangeraden aan amateurs.
Game over voor Leibovitz?
Horse jockey Willie Shoemaker en basketballer Wilt Chamberlain voor American Express, Annie Leibovitz
Annie Leibovitz blijkt beter te kunnen fotograferen dan te kunnen tellen, want ze geraakt dieper en dieper in de schulden. Ze zou sinds kort van 24 miljoen dollar schulden naar 40 miljoen dollar schulden gegaan zijn. Ze vreest daarnaast ook de rechten op haar hele foto-archief kwijt te spelen als ze haar schulden niet kan terugbetalen.
Maar hoe kan dat nu?
Leibovitz is altijd slecht geweest met geld en heeft altijd schulden gehad. Het ironische is dat ze zelfs een campagne voor American Express heeft geschoten, maar zelf nooit de kaart heeft gekregen omdat ze niet kredietwaardig genoeg was.
In september 2008 leent Leibovitz 24 miljoen dollar van Art Capital Group (ACG) om de put te vullen. De deal is dat Leibovitz tegen september 2009 alles plus intrest terugbetaalt. In de zomer van 2009 voelt ACG al nattigheid en krijgt Leibovitz het eerste proces aan haar broek. Ze regelt alles achter gesloten deuren en ontsnapt aan haar eerste faillissement.
Maart 2010: Leibovitz versluist haar schulden naar een nieuwe kredietverschaffer: Colony Capital. Ondertussen heeft Leibovitz weer een proces aan haar broek want Brunswick Capital Partners daagt haar voor de rechter. Reden? Ze kan de factuur niet betalen die de investeerdersgroep vraagt om haar schulden van ACG naar Colony Capital te versluizen. Prijs? Twee procent van de deal met Colony Capital. Een mens zou al twee keer tellen als hij zo een truc uithaalt, toch?
Even samenvatten: Je hebt een put van 24 miljoen dollar. Je probeert die op te vullen door te lenen, maar de rente is hoog. Reken in Leibovitz haar geval zo’n 10 procent. Dat is 4 miljoen dollar per jaar. Dat klinkt voor mij als veel geld. Zelfs al ben je een van de vetst betaalde fotografen ter wereld.
Er wordt gezegd dat Leibovitz een contract heeft bij Vanity Fair voor 2 miljoen dollar per jaar. Dat is nog altijd de helft te weinig om jaarlijks de rente op de lening te betalen en ze moet ook nog boterhammen kunnen eten.
Sure, ze heeft nog wat eigendommen in New York die ze kan verkopen. Maar die kredietverschaffers gaan niet eeuwig zitten wachten op Leibovitz om hun centen terug te krijgen. Ze gaan liever dat waardevolle archief exploiteren (het wordt tussen de 15 en de 50 miljoen dollar geschat). En als dat niet genoeg oplevert, gaan ze beslag laten leggen op alles wat Leibovitz nog doet en plant te doen.
Ik zou vandaag niet graag in Leibovitz haar schoenen staan, want ik denk dat het bijna game over is. Tragisch.
Collateral Murder
Het gebeurt niet dikwijls, maar toen ik dit filmpje zag, werd ik misselijk. Hoe kan je nu een camera en een fototoestel aanzien als wapens?
Het is voor mij persoonlijk nog griezeliger omdat ik in Afghanistan ook nonchalant met mijn fototoestel over mijn schouder liep. Stel dat schietgrage Amerikanen in het kamp dat als wapen hadden aanzien.
