Penelope’s Hungry Eyes
Shirmer/Mosel is zo’n uitgeverij die niet anders dan pareltjes uitbrengt. Penelope’s Hungry Eyes is er weer zo eentje.
De Amerikaanse fotograaf Abe Frajndlich begon 30 jaar geleden portreten van zijn collega’s “te verzamelen” en bundelde ze uiteindelijk in dit boek.
Frajndlich focust vooral op de ogen en de blik van zijn collega’s, maar er zitten ook echt verrassende portretten tussen.
Zo fotografeerde hij Annie Leibovitz op het strand op haar rug. En Cartier-Bresson heel stiekem omdat de man toch nooit op foto wil.
Achteraan het boek vind je telkens het verhaal achter de foto. En die verhalen maken dit werk pas echt boeiend omdat je mee achter de camera gaat staan. Je leert hoe moeilijk het soms voor Frajndlich is geweest om net dat beeld te kunnen maken.
Penelope’s Hungry Eyes is in de eerste plaats natuurlijk een fotoboek, maar als je de tijd neemt om naar achter te bladeren, wordt het ook een boeiend leesboek.
Be careful
Joao Silva maakte nog 3 beelden nadat hij op de mijn gestapt had. Daarna was hij te zwak om verder te werken.
Wees voorzichtig. Ik knik altijd ja als ik naar een opdracht in het binnenland of het buitenland vertrek, maar meestal denk ik er niet bij na. Als ik zou moeten stilstaan bij alle mogelijks, als en indiens, zou ik waarschijnlijk niet vertrekken of niet ten volle kunnen werken. En andere fotografen reageren waarschijnlijk op dezelfde manier.
Het is pas als je een verhaal hoort van een collega die je kent of van een bekende fotograaf, dat je even begint na te denken. “Dat had ik ook kunnen zijn.”
Een van mijn collega’s werd vorige week hardhandig aangepakt aan het Noordstation. Hij hield er niets aan over en lachte het achteraf weg, maar ik voelde de kriebels toch wel even langs mijn nek lopen toen hij het vertelde.
De Zuid-Afrikaanse fotograaf Joao Silva stapte anderhalve maand geleden op een landmijn in Afghanistan. Hij was er op patrouille met het Amerikaanse leger en ze waren net op zoek naar IEDs. De soldaat in wiens voetstappen hij liep, miste de mijn, Silva had minder geluk en verloor zijn benen. Hij is pas begin deze week van de afdeling intensieve zorgen weg en heeft nog een lange weg te gaan. Ik moest even slikken toen ik het las, want ik heb net hetzelfde gedaan en er was ook een reële kans dat ik een mijn zou tegenkomen.
Collega Michael Kamber is deze week naar Afghanistan vertrokken om Silva zijn plaats in te nemen. Hij schrijft in een blogpost over hoe hij op zoek gaat naar kleding van natuurlijke stoffen. Omdat ze niet in zijn wonden zouden smelten, moest hij op een mijn trappen. Je praktisch en nuchter voorbereiden en niet te veel denken aan wat kan gebeuren. Het klinkt ook weer bekend in de oren. Maar op het einde van zijn post schrijft hij ook hoe zijn chef hem vraagt om voorzichtig te zijn. Zoals ze altijd doet. Alleen legt ze nu meer nadruk en dringen de woorden wel door.
We proberen dagelijks onze job zo goed mogelijk te doen en emoties en gevoelens zijn in journalistiek heel belangrijk. Je moet je verhaal voelen om het te kunnen vertellen. Maar langs de andere kant schakelen we ook voor een stuk onze gevoelens uit, net omdat we zouden kunnen werken. Gek dat twee woorden net onze gevoelens kunnen in- of uitschakelen en dat we daarin moeten kiezen om onze job zo goed mogelijk te kunnen doen.
Pete Souza
Koppen XL toonde vanavond de National Geographicdocumentaire van fotograaf Pete Souza in het Witte Huis.
Ik ken Souza zijn foto’s maar al te goed, omdat ze wekelijks in de fotostream van de redactie zitten. Ik kan de man zijn beelden er zo uit rapen. De stijl, het oog voor detail en verrassende standpunten, hij schrijft mee aan de Amerikaanse geschiedenis met zijn beelden. Ik ben jaloers op Souza en op zijn job.
De documentaire geeft een blik achter de foto’s. Boeiend om te zien dat je zelfs in het Witte Huis soms moet rennen of op je buik moet gaan liggen om de perfecte foto te maken.
Voor wie de uitzending gemist heeft: Je kan ze nog een week hier bekijken.
Voor wie meer werk van Souza en zijn team wil zien: check hun Flickrstream.
Giannina Urmeneta Ottiker
Draai of keer hoe je het wil, maar ik ben een persfotograaf. Abstracte fotografie is mijn ding niet. Ik moet concrete beelden hebben. Sure, er mag, nee, er moet zelfs sfeer in zitten, maar ik wil nog altijd zien wat er op het beeld staat.
Maar heel af en toe kan ik mij toch laten vangen door dat soort fotografie dat heel ver van mij af staat.
Vooruit stuurde mij een tijdje geleden het boek Un-There van Giannina Urmeneta Ottiker (wat een naam!) op. Ottiker is tussen 2001 en 2008 de huisfotografe van Vooruit geweest en had in juni een overzichtstentoonstelling in het kunstencentrum.
Ik heb heb boek toen naast mij gelegd omdat ik ik er op het eerste zicht niet veel in zag, maar nu ik het verhaal van de fotografe gelezen heb en nog eens gebladerd heb, ben ik er al meer voor te vinden.
Ottiker is een Peruviaanse van Brits-Amerikaanse afkomst die in Gent woont. Ze schildert met licht en maakt landschappen. Ze zoekt het introverte in alles. “Fotograferen is een daad van aandacht schenken”, zegt ze. En wat verder in het boek: “Ik wil weg van de reproductie van een realiteit.” Anna Luyten noemt haar beelden passantenpoezië. “Ze fotografeert als een voorbijganger die iets meeneemt, een oog op iets laat vallen, en dat tot een verstild moment maakt.”
Moeilijk voor mij om te begrijpen. Maar boeiend om het te bestuderen.
Days With My Father
Een tijdje geleden kocht ik Days With My Father van Philip Toledano.
Toledano fotografeerde zijn vader in de laatste maanden voor zijn dood. Het boek toont een verhaal van een dementerende oude man in zijn huis.
Heel mooi en tegelijkertijd ook heel aangrijpend want in mijn geval ook heel herkenbaar. Mijn grootvader lijdt ook aan Alzheimer en ik herken de situaties van Toledano’s vader ook bij ons thuis.
Misschien moet ik mijn grootouders wat meer fotograferen tijdens hun dagelijkse bezigheden.
Paul Octavius
Vorige week bij toeval de site van Paul Octavius ontdekt. Paul is een piepjonge fotograaf (23) die prachtige beelden maakt, boeiende reeksen bedenkt en zijn eigen leven met een heel speciale kijk fotografeert.
Zo maakte hij een reeks van een heuvel die hij een heel jaar lang gefotografeerd heeft. Verrassend wat je met een op het eerste zicht saai onderwerp kan doen.
Ik ben jaloers op zo’n fotografen.
Ziv Koren bij Breitling Jet Team
Israëlisch fotograaf Ziv Koren ging voor een keer geen conflictsituaties fotograferen, maar kroop in de cockpit van een van de jets van het Breitling Jet Team.
Spectaculaire beelden!
Wedstrijd: Etre Touchy Gloves
Dat het winter is, hebben we ondertussen al geweten. Het is gewoon te koud om zonder handschoenen te fotograferen.
Goeie handschoenen, daar had ik al eens een blogpost over geschreven, maar Etre Touchy vonden dat ze ook goed materiaal verkopen. En daarom stuurden ze mij een paar op.
Het zijn mooie, dikke, wollen handschoenen, waar de duim en de wijsvinger van ontbreken. Een beetje zoals de Freehands dus, alleen zonder de toppen.
En omdat ik al een paar handschoenen heb, geef ik die van Etre Touchy graag weg. Ze omschrijven de kleur zelf als “chocolate with mint stripes”. Klinkt bijna als een ijsje.
Wat moet je doen om ze te winnen? Vertel me in de comments waarom jij de handschoenen wil. Dinsdag 5 januari beslis ik wie er wint en het origineelste antwoord krijgt de beauties opgestuurd.
Gie & Ik
Fotograaf Danny Willems stelt een overzicht van zijn en Arno’s carrière tentoon in de Koninklijke Gaanderijen in Oostende.
Wie heeft zin om eens mee te gaan kijken?
Foto: Danny Willems
Begin jaren zeventig. Mijn toenmalige vriend en gitarist Paul Couter vertelde me over zijn ontmoeting met een jonge zanger uit Oostende. Paul omschreef hem als een gedreven mondharmonicaspeler, “een specialen”, een wat bluesy figuur met een schurende stem. Ik was een beginnend fotograaf met weinig ervaring, autodidact en muziekfreak. Toen ik die Arno leerde kennen, klikte het meteen. Hij was een opvallende persoonlijkheid. Op een originele manier was hij hip gekleed, wat slordig en schuchter. Wat opviel was z’n gestotter en z’n vreemd gedrag, er was duidelijk een hoek af. Maar als hij het podium beklom, ontpopte hij zich tot een gedreven entertainer die z’n handicap in z’n voordeel liet werken en het publiek, vooral de vrouwen, voor zich innam. Mijn eerste fotoshoot met Arno was in 1971 voor Freckleface, een Oostends gelegenheidsbandje met Paul als gitarist. Ondertussen zijn een kleine 40 jaar verstreken en heb ik honderden foto’s met hem gemaakt. Freckleface werd Tjens Couter daarna kwam TC Matic, Charles et les Lulus, The Subrovnicks en natuurlijk Arno. Ondertussen heeft hij zowat op alle podia van Europa gestaan. Nu is hij 60, is wat aangekomen en stottert hij nog sporadisch. Maar ergens is hij niet veranderd, hij is nog steeds de Arno van vroeger, gevat grappig, levenslustig, nog altijd slordig en gedreven. Niettegenstaande hij reeds een dertigtal jaar in Brussel woont, blijft hij “gebrakt en gescheten” een Oostendenaar. We zijn nog steeds goede vrienden en ik ben nog steeds zijn fotograaf. De wereld is ondertussen veranderd, de koude oorlog is geschiedenis, ongebreideld kapitalisme leidde tot een mondiale bankcrisis en de fotografie evolueerde van analoog naar digitaal en internet beheerst onze wereld. Toen Arno door TAZ (samen met Jan Goossens) als centrale gast gevraagd werd, ontstond het idee een fototentoonstelling te organiseren rond mijn foto’s van de Oostendse Chevalier noir. TAZ stelde een aantal locaties voor en ik bezweek onmiddellijk voor de Koninklijke gaanderijen op de zeedijk. Het wordt een originele en unieke tentoonstelling. In elke venster van de gaanderij wordt een levensgrote foto geïnstalleerd: 23 in totaal. De foto’s geven een overzicht uit de lange carrière van Arno van 1970 tot nu. We zien ook mijn evolutie als fotograaf van de schuchtere eerste zwart-wit foto’s, de grove korrel, de experimenten met kleur en textuur, de eerste digitale shoot of de net niet mislukte foto waar Arno zo gevat opstaat. En nu hangen ze daar Arno, jou foto’s, mijn werk, levensgroot met zicht op zee. Wie had dat ooit gedacht m’n vriend. Gie en Ik in de koninklijke gaanderijen, waar we veertig jaar geleden soms rusteloos voorbij stapten. Spijtig dat Leopold II dit niet meer mag meemaken, twee zeerovers, een zomer lang heer en meester over zijn gaanderijen. “Kiek Arno de zunne goat oender, goan we nog ein drink’n?”
Danny Willems – 2009
De Staat van De Stad
Collega Katrijn Van Giel heeft de kriebel van het bloggen te pakken. Op De Staat van De Stad toont ze beelden uit Antwerpen tonen die haar pakken. Dromerige beelden die je doen fantaseren. Beelden die tonen hoe Katrijn door het leven gaat. Mooi!
Quote
“Taking pictures is like tiptoeing into the kitchen late at night and stealing Oreo cookies.”
Diane Arbus
Quote
“I longed to arrest all the beauty that came before me and at length the longing has been satisfied.”
Julia Margaret Cameron
Voldaan zijn in het nemen van foto’s, kan dat ooit?
Sunrise
In Masai Mara, Kenia. En ik krijg ongelofelijk veel goesting om terug te keren.
George Clooney
Collega Stijn moest vorige weekend het voorwoord van DS Magazine schrijven. George Clooney was de man van het magazine. En bij een voorwoord hoort ook een foto.
Wij dus in de studio. Stijn stond eerst wat stroef in zijn pak te draaien, maar met een fles Martini in de hand ging het al wat beter. Nu nog een vlotte openingszin en hij mag naar het feestje.
Wat zit er in de fototas van een Corbisfotograaf?
Mark Savage legt uit wat er in zijn fototas zit (hij heeft er eigenlijk geen) en vertelt over zijn materiaal en zijn carrière.
Wat zit er in de fototas van de paparazzi?
Henry Flores van BUZZFOTO vertelt wat er in zijn tassen zit. De man heeft zelfs pepperspray als basisuitrusting.
Eenoog
Ik ben een grote fan van Annie Leibovitz. Fotograaf John Keatley nam een schitterend portret van haar. En het verhaal dat er achter zit is ook leuk. “Tijdens mijn research ontdekte ik dat Annie door de camera kijkt met haar linkeroog. Dat leek me interessant en ik wilde haar fotograferen alsof ze door een camera keek. Het originele plan was dat ze één oog dicht zou doen. Toen ik het idee uitlegde, bedekte ze haar gezicht met haar handen. Ik vond het een leuk idee en we eindigde met de pose waarmee ik me het meeste verbonden voelde.”
The Westerns
Vorige week kwam ik in London per toeval in The Photographer’s Gallery terecht. Een kleine gallerij met 2 minitentoonstellingen en een leuke shop met cafeetje.
Katy Grannan hing daar met haar reeks “The Westerns”.
Ik was onder de indruk van de foto’s van Gail en Dale, twee transseksuelen van middelbare leeftijd en beste vriendinnen. De dames zien er piekfijn uit met hun mooie jurkjes en hun zorgvuldige gestylede haar. Grannan fotografeerde ze op zo’n manier dat ze geen freaks zijn, maar twee vrouwen die enerzijds gelukkig lijken met het leven dat ze nu leiden, maar anderzijds ook getormenteerd lijken. Er gaat zo’n broosheid en droefnis van die beelden uit en tegelijkertijd ook veel geluk.
Op het eerste gezicht zie je Little Britain, maar als je langer kijkt, zie je het echte leven.
Sterke reeks!
10 questions for Annie Leibovitz
Nog 7 dagen en dan ga ik naar London naar Annie Leibovitz: Life Through A Lens.
Dana Lixenberg
Ik ben eergisteren een hele dag bezig geweest met het vinden van 1 foto die in The Guardian had gestaan.
Na mijn tiende telefoontje kwam ik te weten dat de foto van Dana Lixenberg bleek te zijn.
Of ik haar ook kon bellen? “Tuurlijk, hier is haar nummer.”
Met Lixenberg gebeld, de foto bleek heel duur te zijn, maar ze wilde er wel over onderhandelen.
Na overleg met de collega’s een lagere prijs voorgesteld en Lixenberg ging wonder boven wonder akkoord.
Supercoole madam dus, die nog altijd met beide voeten op de grond staat. En ze is natuurlijk een schitterende fotografe.
Werkstraf gevorderd voor Henk Van Cauwenbergh
Glamourfotograaf Henk Van Cauwenbergh hangt een werkstraf van zestig uur en een boete van 500 euro boven het hoofd wegens schriftvervalsing en oplichting. Hij zou de handtekening van model Iris Snoeck vervalst hebben op een document waarin ze afstand deed van haar rechten op de foto’s die hij van haar maakte. De zaak is maandag behandeld voor de correctionele rechtbank van Antwerpen. De fotograaf gaat voor de vrijspraak.
Snoeck diende in 2003 klacht in tegen Van Cauwenbergh. Ze had met hem in Zuid-Frankrijk een fotoshoot gedaan. De foto’s zouden alleen gebruikt worden voor een campagne van Atmos, maar doken later ook op aan de gevel van Modecenter Rommens in Kalmthout. Het model eiste meer geld. Er bleek echter een document te bestaan waarin ze afstand had gedaan van haar rechten. Snoeck betwistte dat haar handtekening eronder stond en beweerde dat de fotograaf ze vervalst had. Van Cauwenbergh ontkende. Hij stelde dat zijn toenmalige medewerkster het document door Snoeck zou laten ondertekenen. Er was echter iets mis gelopen, waardoor ze er zelf een handtekening onder had gezet. Een schriftdeskundige oordeelde dat het document door de fotograaf ondertekend is. (KWO)
Globe
Ik kreeg een tijdje geleden de kans om een reportage te publiceren in Globe, het nieuwe fotomagazine van Belga en het Fotomuseum Antwerpen. Ik fotografeerde in Afghanistan niet alleen soldaten, maar ik maakte ook een reeks van jonge mensen.
Ik postte de publicatie niet eerder omdat ik jullie niet wil blijven lastigvallen met mijn beelden, maar bnox zei me dit weekend op Barcamp dat ze de reeks had gezien. Blijkbaar is er toch nog interesse. Bij deze dus de beelden in Globe.
En mijn foto’s stonden in goed gezelschap, want Jimmy Kets had ook een hele mooie reeks.
