Tintype photography: a story
Beautiful video about tintype photography.
Penelope’s Hungry Eyes
Shirmer/Mosel is zo’n uitgeverij die niet anders dan pareltjes uitbrengt. Penelope’s Hungry Eyes is er weer zo eentje.
De Amerikaanse fotograaf Abe Frajndlich begon 30 jaar geleden portreten van zijn collega’s “te verzamelen” en bundelde ze uiteindelijk in dit boek.
Frajndlich focust vooral op de ogen en de blik van zijn collega’s, maar er zitten ook echt verrassende portretten tussen.
Zo fotografeerde hij Annie Leibovitz op het strand op haar rug. En Cartier-Bresson heel stiekem omdat de man toch nooit op foto wil.
Achteraan het boek vind je telkens het verhaal achter de foto. En die verhalen maken dit werk pas echt boeiend omdat je mee achter de camera gaat staan. Je leert hoe moeilijk het soms voor Frajndlich is geweest om net dat beeld te kunnen maken.
Penelope’s Hungry Eyes is in de eerste plaats natuurlijk een fotoboek, maar als je de tijd neemt om naar achter te bladeren, wordt het ook een boeiend leesboek.
Smart camera
Nikon stelde vorige week twee nieuwe camera’s voor. Ze willen het zelf geen mirrorless camera’s noemen en doopten ze zelf “intelligente camera’s” maar eigenlijk zijn ze het wel. Want ze hebben geen spiegel meer, ze hebben verwisselbare lenzen en ze heten niet Coolpix maar J1 en V1. Je kan ze in allerlei kleurtjes kopen, ze lijken een beetje afgekeken te zijn van oude lomocamera’s en ze voelen ook wat plastiekerig aan, hoewel ze van magnesium zijn.
Goed, twee nieuwe camera’s. Geen compacts, geen DSRL’s maar iets nieuws. De vraag is alleen waarom Nikon deze camera’s op de markt bracht. Als ze de concurrentie wilden aangaan met de Panasonic GF1 of de Sony NEX serie, waarom duurde het dan zo lang? Dacht Nikon dat de spiegelloze camera’s niet zouden aanslaan en investeerden ze er daarom niet in research? En keren ze nu hun kar omdat ze zien dat de dingetjes toch wel populair aan het worden zijn? Volgens Nikon mogen we ze daar niet mee vergelijken en ons focussen op alle snufjes die erin zitten.
Het gele merk heeft naar eigen zeggen de “pre-post capture”-technologie uitgevonden. Ze nemen op voor je de sluitertijd indrukt en gaan door nadat je hem weer hebt losgelaten. Op die manier kan je ook de momenten voor of na een foto vastleggen. Ik noem dat video, but again, van Nikon mag ik dat zo niet noemen.
Je hebt de Motion Snapshot die ervoor zorgt dat je tegelijkertijd een film in slowmotion en een stilstaand beeld neemt en die combineert tot een een levensecht bewegende foto. Harry Potter, quoi. Verder heb je de Smart Photo Selector: één keer drukken, de camera neemt 20 foto’s, selecteert en kiest voor jou de vijf beste foto’s. Nooit meer slechte foto’s. Je kan er ook full HD mee filmen en hem zelfs volledig manueel instellen zoals je bij elke DSLR kan.
Los van de kleine sensor en de matige lenzen (die trouwens een heel rare manier hebben om brandpuntafstand te vermelden: 30-110mm, anyone?), vraag ik me ook af wat het resultaat in print geeft. Krijgen we foto’s die heel clean en gecontroleerd zijn zoals in compacts of kan je desondanks alle gimmicks toch nog foto’s maken die aanleunen bij DSLR-kwaliteit waarbij een fotograaf zijn eigen stijl kan in verwerken.
Ik ben er na een week denken nog altijd niet uit of ik de camera nu een aanwinst in de fotowereld vind of niet. Begrijp me niet verkeerd: ik ben een grote Nikonfan. Mijn D700 vertrouw ik met mijn ogen dicht. Maar als fan weet ik niet goed voor wie ik deze camera zou aanraden of kopen.Voor mijn moeder of de buurvrouw zijn alle gadgets die erop zitten te ingewikkeld en na een halfuur prutsen in het menu zou mijn moeder het al beu zijn en teruggrijpen naar haar Coolpix. Maar wie is de doelgroep dan wel? De amateurfotograaf van de fotoclub? Die is volgens mij meer gebaat bij een instapmodel van de D-serie. De pro-fotograaf die een tweede toestel wil als backup? Te veel toeters en bellen die hij toch niet nodig heeft en waar hij niet voor wil betalen. Dan liever een grotere sensor en beter glas.
Is er nog een doelgroep tussenin? Zo ja, dan heeft Nikon hem gevonden, maar ik twijfel sterk of die groep echt bestaat.
Ik ben zeer benieuwd om de V1 eens aan een uitgebreide test te onderwerpen en te vergelijken met andere camera’s. Misschien trekt hij mij dan toch over de streep. Tot dan heerst er bij mij alleen maar twijfel bij het merk dat ik anders zo vertrouw.
The Visible Human Project
Een filmpje dat de doorsnede van het menselijk lichaam toont. Het is gemaakt uit 1800 dwarsdoorsnedes van het lichaam van een mannelijke, geëxecuteerde moordenaar. Het lichaam werd in gelatine gestopt, bevroren, doorgesneden in meer dan 1800 plakjes van een millimeter en dan een voor een gefotografeerd. Resultaat: meer dan 15 gig data en een vreselijk boeiend filmpje.
Foto’s & Afternoon Tea
Foto’s bekijken en daarna met koffie evalueren wat je gezien hebt. Ik kan daar van genieten.
Blijkbaar zijn er nog fotofans die het zo doen want het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam organiseert een arrangement Foto’s en Afternoon Tea.
Na een bezoekje aan het museum kan je 100 meter verder in Hotel New York (waar Anouk haar gelijknamige plaat schreef) thee en scones krijgen om dan verder te mijmeren over de tentoonstellingen.
Ik ga volgende week eens langs, denk ik.
Be funky, Prince
(Een opiniestuk voor de krant De Standaard)
‘Ik mág!’ Dinsdagmiddag kwam het verlossende telefoontje van onze muziekfotograaf Koen Bauters. Hij zou Prince die avond tijdens zijn concert in Gent fotograferen. Enkele uren later mocht het weer niet. En dan weer wel. En uiteindelijk toch niet. Waarna Koen besliste de grillen van Zijne Purperheid aan zijn laars te lappen en ons toch foto’s te bezorgen. Half hangend op een trap bij het Sint-Pietersplein met een telelens kon hij wat beelden maken. Geen ideale werkomstandigheden voor een muziekfotograaf.
Het was niet de eerste keer dat we te maken kregen met artiestenstreken. Bij Paul Simon mochten dinsdagavond in Vorst Nationaal geen fotografen bij het podium. Fotograferen kon enkel van achter de mengtafel, ergens half achterin in de zaal. U weet zelf hoe groot Vorst is. Een paparazzo met een kanon van een lens, die zou zich als een vis in het water voelen.
Beyoncé slaagde er ooit in om fotograferen alleen de eerste dertig seconden toe te laten, terwijl de doorsnee afspraak tijdens de eerste drie nummers is. Britney Spears eiste dat de fotografen helemaal bovenaan in het Sportpaleis zaten en Bob Dylan wil helemaal geen fotografen zien.
Ik snap dat artiesten willen waken over hun imago en dat goede foto’s daarbij horen, maar fotografen frontstage niet toelaten helpt niet. Zo krijg je lelijke paparazzifoto’s. De beste plek voor foto’s is vooraan, dicht bij de artiest. Daar bestaat geen discussie over. Als Beyoncé haar cellulitis niet op de foto wil, had ze maar een sexy legging moeten aantrekken. En een mini Paul Simon op een groot podium is erger dan een doorleefde artiest, close, met een gezicht vol emotie.
Een collega vertelde me dat Prince foto’s overbodig vindt als er geen promotie meer inzit, om meer tickets te verkopen. Het concert van de volgende dag was uitverkocht, dus hoefden de foto’s niet meer. Maar alle fans die geen ticket konden krijgen of die de ochtend erna willen nagenieten via een verslag met mooie foto, gunt Prince niks. Mooi hoor, artiesten die ticketverkoop en looks belangrijker vinden dan fans.
Als je met al die wensen en grillen rekening moet houden, wordt het veel moeilijker om nog fotografen op pad te sturen. Niet iedereen heeft een grote telelens in zijn tas. Muziekfotografie is een vak apart. En fotografen stand-by houden voor een deur die misschien dicht blijft, is weggegooide energie.
Als we nu gewoon afspreken dat de artiesten goeie optredens geven en onze fotografen daarbij vanop een mooi plekje goeie foto’s mogen maken, hebben we de volgende ochtend mooie beelden in de krant, én gelukkige fans. Dat zou pas funky zijn, beste Prince.
Monica Monté is fotoredactrice van deze krant.
In ‘Vlam!’ reageert een redacteur op een nieuwsfeit dat hem niet onverschillig laat.
Plastic Dandy
The Plastic Dandy. Sitting furniture made by Pierre Elitaire.
Be careful
Joao Silva maakte nog 3 beelden nadat hij op de mijn gestapt had. Daarna was hij te zwak om verder te werken.
Wees voorzichtig. Ik knik altijd ja als ik naar een opdracht in het binnenland of het buitenland vertrek, maar meestal denk ik er niet bij na. Als ik zou moeten stilstaan bij alle mogelijks, als en indiens, zou ik waarschijnlijk niet vertrekken of niet ten volle kunnen werken. En andere fotografen reageren waarschijnlijk op dezelfde manier.
Het is pas als je een verhaal hoort van een collega die je kent of van een bekende fotograaf, dat je even begint na te denken. “Dat had ik ook kunnen zijn.”
Een van mijn collega’s werd vorige week hardhandig aangepakt aan het Noordstation. Hij hield er niets aan over en lachte het achteraf weg, maar ik voelde de kriebels toch wel even langs mijn nek lopen toen hij het vertelde.
De Zuid-Afrikaanse fotograaf Joao Silva stapte anderhalve maand geleden op een landmijn in Afghanistan. Hij was er op patrouille met het Amerikaanse leger en ze waren net op zoek naar IEDs. De soldaat in wiens voetstappen hij liep, miste de mijn, Silva had minder geluk en verloor zijn benen. Hij is pas begin deze week van de afdeling intensieve zorgen weg en heeft nog een lange weg te gaan. Ik moest even slikken toen ik het las, want ik heb net hetzelfde gedaan en er was ook een reële kans dat ik een mijn zou tegenkomen.
Collega Michael Kamber is deze week naar Afghanistan vertrokken om Silva zijn plaats in te nemen. Hij schrijft in een blogpost over hoe hij op zoek gaat naar kleding van natuurlijke stoffen. Omdat ze niet in zijn wonden zouden smelten, moest hij op een mijn trappen. Je praktisch en nuchter voorbereiden en niet te veel denken aan wat kan gebeuren. Het klinkt ook weer bekend in de oren. Maar op het einde van zijn post schrijft hij ook hoe zijn chef hem vraagt om voorzichtig te zijn. Zoals ze altijd doet. Alleen legt ze nu meer nadruk en dringen de woorden wel door.
We proberen dagelijks onze job zo goed mogelijk te doen en emoties en gevoelens zijn in journalistiek heel belangrijk. Je moet je verhaal voelen om het te kunnen vertellen. Maar langs de andere kant schakelen we ook voor een stuk onze gevoelens uit, net omdat we zouden kunnen werken. Gek dat twee woorden net onze gevoelens kunnen in- of uitschakelen en dat we daarin moeten kiezen om onze job zo goed mogelijk te kunnen doen.
Dark Side Of The Lens
Surffotograaf Mickey Smith maakte een kortfilm over wat hij doet. Zeer inspirerend!
Giannina Urmeneta Ottiker
Draai of keer hoe je het wil, maar ik ben een persfotograaf. Abstracte fotografie is mijn ding niet. Ik moet concrete beelden hebben. Sure, er mag, nee, er moet zelfs sfeer in zitten, maar ik wil nog altijd zien wat er op het beeld staat.
Maar heel af en toe kan ik mij toch laten vangen door dat soort fotografie dat heel ver van mij af staat.
Vooruit stuurde mij een tijdje geleden het boek Un-There van Giannina Urmeneta Ottiker (wat een naam!) op. Ottiker is tussen 2001 en 2008 de huisfotografe van Vooruit geweest en had in juni een overzichtstentoonstelling in het kunstencentrum.
Ik heb heb boek toen naast mij gelegd omdat ik ik er op het eerste zicht niet veel in zag, maar nu ik het verhaal van de fotografe gelezen heb en nog eens gebladerd heb, ben ik er al meer voor te vinden.
Ottiker is een Peruviaanse van Brits-Amerikaanse afkomst die in Gent woont. Ze schildert met licht en maakt landschappen. Ze zoekt het introverte in alles. “Fotograferen is een daad van aandacht schenken”, zegt ze. En wat verder in het boek: “Ik wil weg van de reproductie van een realiteit.” Anna Luyten noemt haar beelden passantenpoezië. “Ze fotografeert als een voorbijganger die iets meeneemt, een oog op iets laat vallen, en dat tot een verstild moment maakt.”
Moeilijk voor mij om te begrijpen. Maar boeiend om het te bestuderen.
Days With My Father
Een tijdje geleden kocht ik Days With My Father van Philip Toledano.
Toledano fotografeerde zijn vader in de laatste maanden voor zijn dood. Het boek toont een verhaal van een dementerende oude man in zijn huis.
Heel mooi en tegelijkertijd ook heel aangrijpend want in mijn geval ook heel herkenbaar. Mijn grootvader lijdt ook aan Alzheimer en ik herken de situaties van Toledano’s vader ook bij ons thuis.
Misschien moet ik mijn grootouders wat meer fotograferen tijdens hun dagelijkse bezigheden.
Paul Octavius
Vorige week bij toeval de site van Paul Octavius ontdekt. Paul is een piepjonge fotograaf (23) die prachtige beelden maakt, boeiende reeksen bedenkt en zijn eigen leven met een heel speciale kijk fotografeert.
Zo maakte hij een reeks van een heuvel die hij een heel jaar lang gefotografeerd heeft. Verrassend wat je met een op het eerste zicht saai onderwerp kan doen.
Ik ben jaloers op zo’n fotografen.
Ziv Koren bij Breitling Jet Team
Israëlisch fotograaf Ziv Koren ging voor een keer geen conflictsituaties fotograferen, maar kroop in de cockpit van een van de jets van het Breitling Jet Team.
Spectaculaire beelden!
Camerariem voor vrouwen
Dames, dit is er eentje voor jullie!
BlackRapid stuurde me een paar weken geleden het prototype van hun nieuwe R-Strap op: de RS-W1. Het klinkt ongelofelijk onsexy, maar het is het eigenlijk niet.
Laat me even iets uitleggen. Je camera, hoe hou je die veilig bij jou? Om je nek, zoals de eerste beste toerist? Met de riem rond je pols gedraaid, zodat je veel bewegingsvrijheid hebt, maar toch de kans loopt om hem te laten vallen? Of met de riem schuin over je borst, waarbij je eerst je arm door de riem moet halen, alvorens je kan shooten?
Ik heb vanalles geprobeerd, maar het voelde toch allemaal een beetje onveilig, traag of ongemakkelijk aan. Totdat ik de R-Strap van @Bunker eens mocht proberen. Een riem die schuin over je borst loopt, met daaraan je camera aan een haak, zodat die over de riem kan schuiven. Moeilijk om uit te leggen, check het filmpje hieronder, daarin kan je zien hoe het werkt.
Ik was onmiddellijk verkocht, het enige wat me tegenhield om ook een R-Strap te kopen was het feit dat hij nogal groot was en mijn borsten een beetje platdrukte.
En ziedaar, BlackRapid had die klachten blijkbaar ook van andere vrouwen ontvangen, dus beslisten ze om een riem speciaal voor vrouwen te maken.
Hij is dunner en heeft een curve, zodat hij perfect tussen jouw borsten loopt en hij heeft mooie zwart-op-zwart tekeningen in het fluweel.
Ik heb er Rock Zottegem en 10 Days Off mee gefotografeerd en ik wil geen andere riem meer. Als ik niet shoot, hangt mijn toestel net onder mijn heup. Als het te druk wordt, duw ik mijn camera netjes achteruit uit de weg en als ik iets zie kan ik hem onmiddellijk grijpen. Ik heb geen schrik meer om mijn toestel te laten vallen, want het hangt aan mijn riem over mijn schouder en het hangt toch niet in de weg.
Goedkoop zijn ze niet (59 dollar), maar je werkt er zo veel handiger en geruster mee. Ik ben sneller en ik kan weer op mijn intuïtie vertrouwen en ik heb tussendoor mijn handen vrij om snel een andere lens te steken of van geheugenkaart te wisselen.
En voor de boys: ze hebben ze ook nog altijd in de gewone uitvoering en je kan er zelfs zakjes voor geheugenkaartjes en zo aanhangen.
BLACKRAPID – RS-W1 – Basic Setup & Features from BLACKRAPID on Vimeo.
