Handshake
Korte shoot met de jongens van Handshake. Weinig tijd dus hopelijk binnenkort nog eens.
Be funky, Prince
(Een opiniestuk voor de krant De Standaard)
‘Ik mág!’ Dinsdagmiddag kwam het verlossende telefoontje van onze muziekfotograaf Koen Bauters. Hij zou Prince die avond tijdens zijn concert in Gent fotograferen. Enkele uren later mocht het weer niet. En dan weer wel. En uiteindelijk toch niet. Waarna Koen besliste de grillen van Zijne Purperheid aan zijn laars te lappen en ons toch foto’s te bezorgen. Half hangend op een trap bij het Sint-Pietersplein met een telelens kon hij wat beelden maken. Geen ideale werkomstandigheden voor een muziekfotograaf.
Het was niet de eerste keer dat we te maken kregen met artiestenstreken. Bij Paul Simon mochten dinsdagavond in Vorst Nationaal geen fotografen bij het podium. Fotograferen kon enkel van achter de mengtafel, ergens half achterin in de zaal. U weet zelf hoe groot Vorst is. Een paparazzo met een kanon van een lens, die zou zich als een vis in het water voelen.
Beyoncé slaagde er ooit in om fotograferen alleen de eerste dertig seconden toe te laten, terwijl de doorsnee afspraak tijdens de eerste drie nummers is. Britney Spears eiste dat de fotografen helemaal bovenaan in het Sportpaleis zaten en Bob Dylan wil helemaal geen fotografen zien.
Ik snap dat artiesten willen waken over hun imago en dat goede foto’s daarbij horen, maar fotografen frontstage niet toelaten helpt niet. Zo krijg je lelijke paparazzifoto’s. De beste plek voor foto’s is vooraan, dicht bij de artiest. Daar bestaat geen discussie over. Als Beyoncé haar cellulitis niet op de foto wil, had ze maar een sexy legging moeten aantrekken. En een mini Paul Simon op een groot podium is erger dan een doorleefde artiest, close, met een gezicht vol emotie.
Een collega vertelde me dat Prince foto’s overbodig vindt als er geen promotie meer inzit, om meer tickets te verkopen. Het concert van de volgende dag was uitverkocht, dus hoefden de foto’s niet meer. Maar alle fans die geen ticket konden krijgen of die de ochtend erna willen nagenieten via een verslag met mooie foto, gunt Prince niks. Mooi hoor, artiesten die ticketverkoop en looks belangrijker vinden dan fans.
Als je met al die wensen en grillen rekening moet houden, wordt het veel moeilijker om nog fotografen op pad te sturen. Niet iedereen heeft een grote telelens in zijn tas. Muziekfotografie is een vak apart. En fotografen stand-by houden voor een deur die misschien dicht blijft, is weggegooide energie.
Als we nu gewoon afspreken dat de artiesten goeie optredens geven en onze fotografen daarbij vanop een mooi plekje goeie foto’s mogen maken, hebben we de volgende ochtend mooie beelden in de krant, én gelukkige fans. Dat zou pas funky zijn, beste Prince.
Monica Monté is fotoredactrice van deze krant.
In ‘Vlam!’ reageert een redacteur op een nieuwsfeit dat hem niet onverschillig laat.
Hermitage – In de waan
Twee weken geleden ging ik een zondagvoormiddag de kleinkunstgroep Hermitage fotograferen.
Drie uur later was de shoot klaar en de videoclip “In de waan” ingeblikt. Hieronder het resultaat.
Gie & Ik
Fotograaf Danny Willems stelt een overzicht van zijn en Arno’s carrière tentoon in de Koninklijke Gaanderijen in Oostende.
Wie heeft zin om eens mee te gaan kijken?
Foto: Danny Willems
Begin jaren zeventig. Mijn toenmalige vriend en gitarist Paul Couter vertelde me over zijn ontmoeting met een jonge zanger uit Oostende. Paul omschreef hem als een gedreven mondharmonicaspeler, “een specialen”, een wat bluesy figuur met een schurende stem. Ik was een beginnend fotograaf met weinig ervaring, autodidact en muziekfreak. Toen ik die Arno leerde kennen, klikte het meteen. Hij was een opvallende persoonlijkheid. Op een originele manier was hij hip gekleed, wat slordig en schuchter. Wat opviel was z’n gestotter en z’n vreemd gedrag, er was duidelijk een hoek af. Maar als hij het podium beklom, ontpopte hij zich tot een gedreven entertainer die z’n handicap in z’n voordeel liet werken en het publiek, vooral de vrouwen, voor zich innam. Mijn eerste fotoshoot met Arno was in 1971 voor Freckleface, een Oostends gelegenheidsbandje met Paul als gitarist. Ondertussen zijn een kleine 40 jaar verstreken en heb ik honderden foto’s met hem gemaakt. Freckleface werd Tjens Couter daarna kwam TC Matic, Charles et les Lulus, The Subrovnicks en natuurlijk Arno. Ondertussen heeft hij zowat op alle podia van Europa gestaan. Nu is hij 60, is wat aangekomen en stottert hij nog sporadisch. Maar ergens is hij niet veranderd, hij is nog steeds de Arno van vroeger, gevat grappig, levenslustig, nog altijd slordig en gedreven. Niettegenstaande hij reeds een dertigtal jaar in Brussel woont, blijft hij “gebrakt en gescheten” een Oostendenaar. We zijn nog steeds goede vrienden en ik ben nog steeds zijn fotograaf. De wereld is ondertussen veranderd, de koude oorlog is geschiedenis, ongebreideld kapitalisme leidde tot een mondiale bankcrisis en de fotografie evolueerde van analoog naar digitaal en internet beheerst onze wereld. Toen Arno door TAZ (samen met Jan Goossens) als centrale gast gevraagd werd, ontstond het idee een fototentoonstelling te organiseren rond mijn foto’s van de Oostendse Chevalier noir. TAZ stelde een aantal locaties voor en ik bezweek onmiddellijk voor de Koninklijke gaanderijen op de zeedijk. Het wordt een originele en unieke tentoonstelling. In elke venster van de gaanderij wordt een levensgrote foto geïnstalleerd: 23 in totaal. De foto’s geven een overzicht uit de lange carrière van Arno van 1970 tot nu. We zien ook mijn evolutie als fotograaf van de schuchtere eerste zwart-wit foto’s, de grove korrel, de experimenten met kleur en textuur, de eerste digitale shoot of de net niet mislukte foto waar Arno zo gevat opstaat. En nu hangen ze daar Arno, jou foto’s, mijn werk, levensgroot met zicht op zee. Wie had dat ooit gedacht m’n vriend. Gie en Ik in de koninklijke gaanderijen, waar we veertig jaar geleden soms rusteloos voorbij stapten. Spijtig dat Leopold II dit niet meer mag meemaken, twee zeerovers, een zomer lang heer en meester over zijn gaanderijen. “Kiek Arno de zunne goat oender, goan we nog ein drink’n?”
Danny Willems – 2009
In memoriam: Yasmine
Yasmine in Gent, 2007.
The Subs
Eentje uit de oude doos…
Te koop: Geike Arnaert
De Belgische rockfotografen hebben zich verenigd voor Music for Life en veilen hun beste foto’s onder de naam Pictures for Life.
“Onze” Koen Bauters verkoopt Geike Arnaert, ‘cia Janssen The Red Hot Chili Peppers, Alex Vanhee Kele Okereke, Sarah Van den Elsken Sigur Ros en zo zitten er nog een paar mooie namen tussen.
Bieden kan vanaf 13 december. Kopen die handel!
credit: Koen Bauters
Kanye West over fotografie
Uit De Standaard
Waarom mogen er geen foto’s genomen worden van zijn optredens of tijdens de persconferentie, wil een collega weten. ‘Mijn show is een kunstwerk. Foto’s kunnen de grootsheid van mijn show niet vatten. Ik laat pas een fotograaf toe als ik zijn werk heb gezien en dus weet wat hij kan.’
‘Ik heb eerlijk gezegd een probleem met al dat gefotografeer. Zoals er borden zijn met “niet roken,, zouden er borden met “niet fotograferen, moeten zijn. Een foto erkent de status van levende legendes niet, alsof ik niet een van de grootste artiesten ter wereld ben.’
Rock Zottegem (1)
Als je bijna dagelijks geconfronteerd wordt met de foto’s van de beste rockfotograaf van België, zou je er eigenlijk niet meer moeten aan denken om nog concertfoto’s te maken. Ik heb het zaterdag toch aangedurfd op Rock Zottegem.
In de eerste plaats omdat Team William het mij gevraagd had, maar ook gewoon omdat ik fotograferen nog altijd zo leuk vind en omdat je uitdagingen moet aangaan.
Ziehier dus het eerste deel van mijn concertfoto’s.
Team William
Zita Swoon
Gabriel Rios
Buitenland
Mijn eerste publicaties in het buitenland: foto’s van Kobbe op partyaffiches in Venezuela en Brazilië.
My first foreign publications: pictures of Kobbe at party posters in Venezuela and Brazil.
Laurent Garnier
Hoe meer trappen je gisterenavond afdaalde naar de B-Live Room in de Vooruit, hoe heter het werd. De live dj’s van 10 Days Off hadden de zaal goed opgewarmd voor het optreden van Laurent Garnier en het was dan ook drummen om nog binnen te geraken.
“België is een mooi land om op te treden”, verklaarde hij in het Engels toen hij in een simpele jeans en blauw T-shirt het podium op stapte. Als je Laurent Garnier heet, hoef je geen glitterpakjes à la Eddy Wally om de show te stelen. Het publiek riep om meer nog voor het optreden begonnen was. De Fransman kroop achter zijn computer voor een liveset en met “Controling the House” ging hij van start. Geflankeerd door twee blazers, een toetsenist, een geluidsman en een vj, draaide hij aan de knoppen alsof zijn leven er vanaf hing. De saxofonist en de trompettist kregen instructies met vinnige handgebaren en al gauw baadde iedereen in het zweet.
Maar Garnier deed de zaal nog meer koken en danste ondertussen als een ADHD’er die vergeten was om zijn Rilatine te slikken. De vj liet ondertussen fragmenten van oude films en graphics achter zijn rug voorbijflitsen en in de zaal dansten de rode en blauwe lasers over het publiek. Dat had ondertussen de moves van de dj begrepen en deed enthousiast mee. Garnier bouwde de spanning op met nummers zoals “The Sound of The Big Babou” en “Crispy Bacon”. Daarbij schreeuwde hij af en toe instructies naar zijn toetsenist en wapperde hij opnieuw naar zijn blazers.
Halverwege het optreden greep de technoman naar de microfoon om mee te delen dat het te heet was voor de machines en dat ze het een voor een begaven. Hij stuurde zijn muzikanten van het podium maar gaf zelf niet op en deed verder met de basic versies van de songs. De grote ventilatoren aan de zijkanten van het podium draaiden op volle kracht en na een tijdje zat iedereen weer aan zijn instrumenten. Goed op elkaar ingespeeld, gingen de zes aan een hels tempo verder.
En daar was plots The Man With The Red Face. Garnier gaf zijn trompettist alle plaats die hij nodig had en al gauw bewogen de bezoekers alsof er een koorts door de zaal joeg. Achter de man met de trompet verscheen er op de grote schermen een figuurtje met een rood hoofd dat lustig meeshakete. Na negen minuten pure verwennerij kwam de dj plots tot de conclusie dat ze veel te vlug klaar waren met de liveset en vroeg hij het publiek wat het van een beetje drum ’n bass vond. Het enthousiaste gejuich nam hij voor een “ja” en samen met zijn muzikanten improviseerde hij nog een dik halfuur vol.
Daarna veranderde de Fransman van plaats en kroop hij meer naar voor op het podium. Achter zijn legendarische vier draaitafels werd voelbaar dat hij er nu pas echt zin in had. Hij maande de Vooruitcrew aan om de opstelling van het podium snel te veranderen en bladerde ondertussen door zijn bakken vol cd’s. Het publiek genoot en de zaal flitste bijna onafgebroken. Met de koptelefoon half op zijn oren en zoekend naar de juiste bliepjes deed hij de zaal verder bewegen als een kolkende zee.
Laurent Garnier was gisterenavond God in de Vooruit en het publiek was diepgelovig.
Team William
Reclame: Team William. Mijn neef doet iets achter de toetsen in die band, maar vraag me niet wat. Die gasten zijn begot 3 maanden bezig en winnen elke wedstrijd waaraan ze meedoen. Straf! Energieke indiepop met catchy riffs, melodieuze zanglijnen en onweerstaanbare synthriedels, omschrijft het programmaboekje van de Gentse Feesten hen. Het wordt tijd dat ik eens wat foto’s van die gasten ga nemen. Op 20 juli treden ze om 22 u. op in de Kinky Star Club. Als ik niet te laat moet werken, ga ik zeker eens kijken. Shalalala!
Meer info: http://www.myspace.com/teamwilliam
Promo: Team William. My cousin does keyboards in that band but don’t ask me what he’s doing. Those guys play for 3 months now and they wins every contest. Respect! Energetic indiepop with catchy riffs, melodious singing and irrestible synths, that’s how the booklet of the Gentse Feesten describes them. Time to take some pics of those guys. At July 20th they perform at 22 PM in the Kinky Star Club. I’m going to take a peek, if I don’t have to work that late. Shalalala!
More info: http://www.myspace.com/teamwilliam
Festival
Dit jaar nog geen festival als klant gehad en ik wou mezelf toch een beetje oefenen.
Haven’t got a festival as a client this year and I wanted to practice a bit.
