New York: Magnum Edition
Als je echt gek bent van New York, is dit misschien wel een boek voor jou. “New York” is een limited editionboek in de vorm van een skyscraper waarvan er wereldwijd maar 25 exemplaren zullen verkocht worden.
Er staan 1500 beelden in van onder andere Annie Leibovitz, Helmut Newton, Patrick Demarchelier en David Baily.
In elk boek zit er ook een gelatine silver print van Leonard Freed. De man heeft niet veel prints verkocht dus dit is echt een collectors item.
Al is dat ook een beetje door de prijs, want Magnum verkoopt de boeken voor $4000 per stuk.
Als iemand mij een kerstcadeautje wil geven, kan je voor 4 november bestellen bij jennifer [at] magnumphotos [dot] com.
EYMD08
Waar ik tegenwoordig zit? In het Europees Parlement op de European Youth Media Days 2008, als fotograaf.
Foto’s alhier.
Studiowerk
Mbargo wilde een tijdje geleden weten hoe we studio-opnames maken om in de krant te zetten.
Sommige van onze fotografen hebben thuis een mooi uitgebouwde studio waar ze producten voor de krant kunnen fotograferen, anderen komen dan weer naar de redactiestudio.
Een tafel met achtergrond, 2 softboxen en een witte en een zwarte rol papier. Dat zijn de spullen waarmee we ons behelpen. Verder ook nog een paspop en een paar plexiglas houdertjes om dingen op te leggen.
Het principe om te fotograferen is simpel. Je stelt de dingen mooi op, plaats de draadloze flitszender op jouw toestel, softboxen aan, TL-verlichting uit en dan schieten.
Een wijnfles voor de wijnreeks in De Standaard Magazine.
Daarna foto’s op de pc zetten, witwaarden aanpassen in PS en vragen aan de beeldstudio om het beeld te detoureren. Doorsturen naar de pagina in de krant en klaar is kees.
Flessen wijn zijn redelijk gemakkelijk, andere dingen vragen meer creativiteit.
Voor portretten schuiven we de tafel opzij en gebruiken we de witte of de zwarte rol papier.
Moeilijk hoeft dat dus allemaal niet te zijn.
Lamps
In Vooruit, Gent.
Cricket
De Engelsen hebben in India en hun andere kolonies cricket geintroduceerd. En daar hebben ze nu spijt van want al sinds vele jaren hebben de Engelsen zelf niets meer te zeggen op wereldniveau cricket. India, Pakistan en de West Indies domineren nu het spel. En op een steenworp van mijn hotel heb ik deze namiddag ontdekt hoe dat komt. Het is meer dan 30 graden, ik beweeg zo goed als niet en voel de zweetdruppels langs mijn rug naar beneden glijden. En deze jongens zijn net uit school, en nog in hun schoolunifrm gaan ze elke dag nog een uurtje oefenen.Ik zie Engelse jongeren dit niet doen. Zaterdag is er een toernooi, ik ben benieuwd.
Oplossing
Awel ik zal jullie eruit helpen, want ik denkt niet dat iemand het zal vinden.Het belangrijkste landbouwproduct van Kerala is rubber.
Overal staan er rubberbomen die ingekerft worden zodat het sap in en bakje kan sijpelen. En hier zien we een van de toepassingen. Toen we aankwamen was de fase met gesmolten latex al gepasseerd, daar werden metalen buizen in gedoopt zodat er een egale laag latex rond komt. Op de eerste foto doopt een de arbeidsters deze buizen in een vat met kleurstof. De volgende fase is het drogen in de zon dat julie gezien hebben op de oorspronkelijke foto.
De dame op de achtergrond zal de gedroogde tube latex vervolgens met eem snijmachine razendsnel in hele dunnen plakjes snijden. En die plakjes worden nog een keer in de zon gelegd. En dat produkt noemen wij dan een elastiekje, een rekkerke. 
Tuur was er nog het dichts bij veronderstel ik.
De volgende is wat makkelijker denk ik, eigenlijk zelfs een weggeverke.
Omaatje
Nog eentje uit Oslo. Kunstenaar Gustav Vigeland is vooral gekend voor het Vigelandpark met zijn schitterende sculpturen. Die beelden komen later nog, maar ik bezocht ook zijn huis/atelier/museum. Daar kan je o.a. de kleien versies van portretten zien die gebruikt werden om er bronzen afdrukken van te maken. Later meer.
Muis
Nog eentje van Karel.
Karel in India (2)
Blijkbaar had Karel ook nog een stukje tekst bij de foto’s:
Beste lezers van Monica
Terwijl een kille storm waait over de fotoredactie zit deze jongen bij een temperatuur van 27graden op dit terrasje.
Ik bevind me in Kerala, uiterste Zuiden van India. Zoek de luchthaven van Cochin op op de kaart, grosso modo 50 km ten oosten daarvan zit ik.
Volledig omringd door bos, vol met eekhoorntjes en vogels en hagedissen, en op 100 meter van … een snelweg. Tja, ze zeggen nooit alles in zo’n folder. Nu ja, wat heet een snelweg? Deze ziet per dag waarschijnlijk minder auto’s passeren dan de E40 per kwartier. En ik woon in Gent aan de Dampoort dus het valt hier wel dik mee. Op zich zou ik het verkeer nauwelijks horen ware het niet dat Indiërs blijkbaar geen 100 meter kunnen rijden zonder twee keer te toeteren.
Over mijn kruidenspeurtocht lezen jullie later wel eens als ik terug thuis ben en heel mijn verhaal kan afwerken.
Maar om te tonen dat ik jullie in mijn hart draag heb ik een beeldje gemaakt voor René.
Ik had mijn camera gericht op dit beeld zonder voet, maar ineens stapte die voet in beeld. Ook goed. Wat me eraan doet denken dat ik een vraagje heb voor René: Krijg jij ook zo constant van die rare blikken van mensen? Mijn gids, die maar twee woorden Engels kan, schudde onbegrijpend zijn hoofd. Brengt hij deze westerling naar een werkplaats waar ze trucks pimpen (ook al kennen ze dat woord niet), maakt die onozele Belg persé een foto van zo’n stukje motorkap. Ik heb geprobeerd uit te leggen dat het een reneeke was maar dat verklaarde blijkbaar niet veel. Je moet aan je internationale bekendheid werken, René.
O ja, ik kan natuurlijk onmogelijk een gastblogje schrijven zonder Artur effe te prikken. Moest Artur hier geboren zijn, dan zou er op zijn site een hoofdstuk zijn geitjes.
Ooit ga ik erover ophouden Artur, hou vol.
Meer krijgen jullie voorlopig niet te zien want ik ben mijn muis vergeten. En fotos bewerken met zo’n mousepad lukt niet echt.
Is het netjes te lachen met andermans naam? Nee maar ik ga het toch doen. Ik denk dat moest deze journalist van The Hindu voor ons werken, dat de krant met een geloofwaardigheidsprobleem zou zitten.
Ik heb hier electriciteit, en gsm netwerk, maar geen internet helaas. Het is afkicken. Hoe deden de mensen dat vroeger?
Karel in India
Het is bijna als Kuifje in India. Karel is zaterdag vertrokken voor 2 weken culinaire reis door India.
Zondag liet hij mij weten dat de groep waarin hij zit super is: hij is alleen…
Vandaag stuurt hij mij een paar foto’s als een soort gastblogje:
Voor de krant
Voor René
Voor Artur
T zijn dan wel geen hondjes, maar toch…
Vanop het terras een beetje stoefen met zijn nieuwe eee pc.
Ik wil alvast meer zien.
Mus
Ik zat op een bankje een tros druiven te eten, doen dit kereltje met zijn vriendjes erbij kwam zitten. Ze keken de druiven gewoon uit mijn mond en als er af en toe eentje van de tros afviel, was het vechten om het op te pikken. Bende schooiers!
Stadhuis Oslo
Een halfuur plat op mijn buik achter mijn statief, Chinezen die niet snapten dat ze niet vlak voor mij mochten poseren, rare blikken: een mens moet er wat voor over hebben om voldoende licht in een foto te krijgen.
Liefde is…
… samen de uitleg bij een kunstwerk lezen.
Schreeuw
Die van Munch. Werd een paar jaar geleden gestolen, maar hangt ondertussen weer mooi op zijn plaats. Dat was waarschijnlijk de uitleg die het mevrouwtje las.
Schoolreis
Ik heb ook een bezoekje gebracht aan het nationale museum. Blijkbaar gaan de Noorse kindjes naar Noorse kunst kijken.
Let there be light
Eentje tussendoor…
