Collateral damage
Zeer verontrustend filmpje van de Britse National Union for Journalists over hoe de Britse politie persfotografen behandelt. Ik werd een paar weken geleden in London ook door zo’n agent gefotografeerd bij een kleine vredesdemonstratie in Oxford Street. Ik wist eigenlijk niet waarom, ik dacht dat hij de menigte aan het fotograferen was. Blijkbaar moet iedereen met een ietwat professioneel ogend toestel op de foto.
Hopelijk staat het de fotografen in België niet te wachten.
Vliegtuigcrash door de ogen van een fotoredacteur
Boven de redactie van De Standaard passeren er ook vaak vliegtuigen, maar zoiets hebben wij ook nog niet meegemaakt.
Interessant om te lezen hoe die foto’s de hele wereld rondgaan in een paar minuten om dan in ons fotosysteem te belanden.
Via Reuters blog
Gary Hershorn is the Reuters News pictures editor for the Americas
It was another ordinary Thursday in the Thomson Reuters building in Times Square.
I was spending endless hours at my desk on the 19th floor, helping to work out the logistics for next week’s presidential inauguration and talking with photographer Eric Thayer.
The quiet was broken at about 3:30pm when a colleague yelled out to the newsroom: “There is an airplane in the water!”
Gary Hershorn
Photographer Brendan McDermid and I jumped up and ran twenty feet to the window and saw a plane floating in the water, with some people on the wings. Eric grabbed his cameras and laptop and ran to the river. Someone ran into a training course and notified photographer Mike Segar about the crash; he also headed to the river. Chip East, who was at home, followed them to see what he could get.
Brendan had a camera on his desk and a 400mm lens on the floor. He grabbed them and started shooting. I had to dig into a drawer and find a camera, a battery and a compact flash card. I had a 500mm lens in a case under my desk.
By the time I got it all together and headed back to the window, the plane had drifted out of sight behind a water tower. Brendan ingested his disk into our remote photo editing system and ran out of the office to the river. I stood at the window and within a couple minutes the plane drifted back into view, just as a ferry arrived on the scene. While this was happening, photo editors in Washington started to edit Brendan’s pictures.
While looking at the plane I was shouting out info to the journalists who were writing the story: “It’s a big plane, looks like a US Airways plane I think, lots of people on the wings.”
It took about a minute for the plane to drift behind a building. I only shot about 30 frames before it disappeared from sight again. At that point I ingested the images, made a selection, blew one up huge to confirm it was a US Airways plane and sent the first picture to our picture desk in Singapore for transmission to the wire.
Within minutes it seemed Brendan was back in front of me with pictures from ground level. He was able to shoot some pictures of passengers and grabbed a pedicab to take him back to Times Sq. His pictures kept the flow of fresh images flowing.
Eric Thayer
Eric Thayer arrived at the river and saw a group of firemen running to a big ferry boat. He asked if he could go aboard and was told yes, as long as he stayed out of the way. Eric was able to get up close to the plane and take some of the most dramatic photos of the day, of passengers in life rafts waiting to be rescued.
Eric was able to send a few pictures from the boat, on the river, thankfully having taken his laptop with him.
“The passengers looked scared, and fatigued. It was pretty cold, and many of them weren’t wearing coats, since most of their jackets were probably underwater in the overhead bins,” he said.
Once Eric was back on shore he ingested his pictures into our editing system using a wireless connection and I transmitted while sitting in the office.
Mike Segar walked along the river staying with the plane as it drifted farther and farther south. Chip East did the same, stopping to file some quick pictures.
Just as the stars aligned — a plane crash without loss of a single life — our coverage all fell into place with the extreme good fortune of us being able to see the plane from our newsroom window, and Eric arriving at the river just as rescue crews were loading onto a boat. Images were sent to the world within minutes of the plane hitting the water.
You can’t plan for a plane crash like you can for the inauguration of a president. Everything is based on luck and quick decisions. Thursday it all fell into place for us.
Looking at the pictures in newspapers on Friday morning, three of our photos got major play:
one by Brendan McDermid of the plane in the water with passengers standing on the wings,
one by Gary Hershorn of a ferry pulling up next to the plane
one by Eric Thayer of passengers sitting in a life raft looking at a diver
It was a complete team effort to get those images to the world.
Brendan McDermid
1 jaar Café Foto (2)
We hebben vandaag gevierd met extra veel posts, lekkere frambozentaart en een glaasje wijn.
En natuurlijk hebben we gekke foto’s genomen en daarvan is het resultaat morgen hier te zien.
Collega Tim en ik hebben ook de gewoonte om tekeningetjes te maken op elkaars paginabudgetten. Dat zijn lijstjes die je tijdens redactievergaderingen krijgt om te zien wat op welke pagina in de krant komt. Tim verraste me vandaag passend met een sprekend fotoredactieportret.
Natuurlijk hebben we naast het feestje ook hard gewerkt om jullie morgen weer een mooie krant in de bus te kunnen bezorgen.
Geen fotografen nodig…
Uit het interview met Paul Daenen en Frank Depoorter, hoofdredacteurs van Het Laatste Nieuws, vandaag in De Morgen over de nieuwe layout van de regiopagina’s:
Naar verluidt zouden al die regionale pagina’s van Het Laatste Nieuws gelay-out worden door robots?
Daenen: ‘Heb je die machines hier nog niet zien rondwandelen? (lacht)
Als je 27 edities met, op sommige dagen, elk acht pagina’s maakt, dan moeten er 216 bladzijden op één middag gemaakt worden.
En dan heb ik het alleen nog maar over de regionale pagina’s. Dat kun je niet meer één voor één uittekenen.
Daarom doen we dat nu met vaste sjablonen. In onze kelders zijn we bezig met experimenten met robots, maar dat is nog niet voor morgen.’
Depoorter: ‘Onze grootste ambitie op de regio is inhoudelijk. De lay-out wordt wat meer geautomatiseerd, maar tegelijk wordt de krant inhoudelijk meer gestuurd en ondersteund.
We willen onze mensen in het veld beter coachen.’
Daenen: ‘Is er één factor in de krant van minder belang, dan wel de lay-out van de regiopagina’s.
De mensen gaan er op zoek naar het nieuws uit hun straat, niet naar wat onze lay-outers allemaal kunnen.’
Jullie regionale reporters moeten voortaan zelf foto’s nemen. Gaat dat niet ten koste van kwaliteit?
Depoorter: ‘Met alle respect voor professionele fotografen, maar met de huidige generatie fototoestellen kun je veel meer dan met die van tien jaar geleden.
Elke journalist zou trouwens 24 uur per dag een toestel bij zich moeten hebben, zodat je het kunt vastleggen als zich ergens nieuws voordoet.’
Daenen: ‘Als West-Vlaanderen helemaal onder water staat, dan lijkt het mij maar logisch dat professionele fotografen daarvoor uittrekken.
Maar een gouden bruiloft of een auto tegen een boom? Dat kan zelfs ik behoorlijk fotograferen.’ (lacht)
Dat een journalist 24 uur per dag een toestel bij zich moet hebben, kan ik nog begrijpen. Als er iets onverwachts gebeurt, is het beter om een slechte foto te hebben, dan helemaal geen foto. Maar een journalist een faits-diversitem als een ongeval laten fotograferen? Ik krijg dagelijks te horen dat behoorlijk niet goed genoeg is, zelfs niet voor zo’n dingen. Schoenmaker, stuur een fotograaf naar het onderwerp en blijf bij uw leest.
Laurent Garnier
Hoe meer trappen je gisterenavond afdaalde naar de B-Live Room in de Vooruit, hoe heter het werd. De live dj’s van 10 Days Off hadden de zaal goed opgewarmd voor het optreden van Laurent Garnier en het was dan ook drummen om nog binnen te geraken.
“België is een mooi land om op te treden”, verklaarde hij in het Engels toen hij in een simpele jeans en blauw T-shirt het podium op stapte. Als je Laurent Garnier heet, hoef je geen glitterpakjes à la Eddy Wally om de show te stelen. Het publiek riep om meer nog voor het optreden begonnen was. De Fransman kroop achter zijn computer voor een liveset en met “Controling the House” ging hij van start. Geflankeerd door twee blazers, een toetsenist, een geluidsman en een vj, draaide hij aan de knoppen alsof zijn leven er vanaf hing. De saxofonist en de trompettist kregen instructies met vinnige handgebaren en al gauw baadde iedereen in het zweet.
Maar Garnier deed de zaal nog meer koken en danste ondertussen als een ADHD’er die vergeten was om zijn Rilatine te slikken. De vj liet ondertussen fragmenten van oude films en graphics achter zijn rug voorbijflitsen en in de zaal dansten de rode en blauwe lasers over het publiek. Dat had ondertussen de moves van de dj begrepen en deed enthousiast mee. Garnier bouwde de spanning op met nummers zoals “The Sound of The Big Babou” en “Crispy Bacon”. Daarbij schreeuwde hij af en toe instructies naar zijn toetsenist en wapperde hij opnieuw naar zijn blazers.
Halverwege het optreden greep de technoman naar de microfoon om mee te delen dat het te heet was voor de machines en dat ze het een voor een begaven. Hij stuurde zijn muzikanten van het podium maar gaf zelf niet op en deed verder met de basic versies van de songs. De grote ventilatoren aan de zijkanten van het podium draaiden op volle kracht en na een tijdje zat iedereen weer aan zijn instrumenten. Goed op elkaar ingespeeld, gingen de zes aan een hels tempo verder.
En daar was plots The Man With The Red Face. Garnier gaf zijn trompettist alle plaats die hij nodig had en al gauw bewogen de bezoekers alsof er een koorts door de zaal joeg. Achter de man met de trompet verscheen er op de grote schermen een figuurtje met een rood hoofd dat lustig meeshakete. Na negen minuten pure verwennerij kwam de dj plots tot de conclusie dat ze veel te vlug klaar waren met de liveset en vroeg hij het publiek wat het van een beetje drum ’n bass vond. Het enthousiaste gejuich nam hij voor een “ja” en samen met zijn muzikanten improviseerde hij nog een dik halfuur vol.
Daarna veranderde de Fransman van plaats en kroop hij meer naar voor op het podium. Achter zijn legendarische vier draaitafels werd voelbaar dat hij er nu pas echt zin in had. Hij maande de Vooruitcrew aan om de opstelling van het podium snel te veranderen en bladerde ondertussen door zijn bakken vol cd’s. Het publiek genoot en de zaal flitste bijna onafgebroken. Met de koptelefoon half op zijn oren en zoekend naar de juiste bliepjes deed hij de zaal verder bewegen als een kolkende zee.
Laurent Garnier was gisterenavond God in de Vooruit en het publiek was diepgelovig.
Neyts @ EYMD
Annemie Neyts, Belgisch liberaal Europaparlementslid tijdens een debat op de European Youth Media Days in Brussel.
Annemie Neyts, Belgian liberal European Parliament member during a debate at the European Youth Media Days in Brussels.
Werk
Zaterdag mag ik (hopelijk) mijn diploma gaan halen en dan ben ik student zijn af. PBA Journalistiek staat er dan op dat papiertje. Dat wil zeggen dat ik nieuws kan zoeken en er ook over kan schrijven. Ook vettige roddels, persberichten, copywriting, fotografie en grafisch ontwerp behoren tot mijn kunnen.
Het betekent dus ook dat ik centjes moet beginnen verdienen en dat ik dus keihard op zoek ben om mijn dagen ergens nuttig te vullen.
Iemand een jonge maar toch al wat ervaren kracht nodig die al veel kan en nog veel wil leren?
Saturday I (probably) graduate and then my days as a student are gone. I’ll be a PBA Journalism then. It means I can search and write news. I can also write about gossip, can write press messages, can do copywriting, photography and graphic design.
It also means I have to start to earn my money, so I’m looking for something to fill my days in a useful way.
Someone who needs a young but rather experienced employee who already knows a lot but still wants to learn?
European Youth Media Days
Foto’s voor de persmap en sfeerbeelden tijdens de voorbereidingen van de European Youth Media Days (EYMD) in Brussel. Ik help mee met vanalles. Gisteren zorgde ik dus voor de foto’s.
Meer info op: http://www.youthmediadays.eu/
Pics for the press file and some pics during the preparations of the European Youth Media Days (EMYD) in Brussels. I help with several things. Yeserday I took care of some pics.
More info: http://www.youthmediadays.eu/
Berlijn
Gisteren mijn eindwerk ingediend. Het is een interviewreeks geworden over fotomanipulatie in de persfotografie. Schrijven over onderwerpen die je interesseren is leuk, maar te veel van het goede is nooit goed. Ik ben blij dat het af is.
Morgen vertrek ik voor een weekje naar Berlijn om reportages te maken. Het zal hard werken zijn om alles goed te doen wat we willen doen, maar ik ga tussendoor ook de kans grijpen om wat foto’s van de stad te nemen. De architectuur zou er fantastisch zijn. Iemand tips over wat ik echt moet zien? Foto’s volgen natuurlijk volgende week.
For press freedom!
Ik schrok even toen ik op de site van Reporters Without Borders keek. Het jaar is nog niet halverwege en al 34 journalisten zijn vermoord terwijl ze hun werk deden. Als we zo verder doen, halen we weer het vreselijk hoge cijfer van vorig jaar: 81 doden. En dan tel ik de vermoorde medewerkers nog niet mee en ook niet al die mensen die werden opgesloten omdat ze hun werk probeerden te doen. Ik heb daar maar één woord voor: schandalig! Journalisten, cameralui, fotografen,… Ze worden tegengehouden om hun werk te doen in Irak, Noord-Korea en China, maar ook in de VS, Spanje en Polen. We kunnen protesteren door onze stem te laten horen. Teken de petities.
It hit me when I checked the site of Reporters Without Borders. We aren’t even June and already 34 journalists have been killed while doing their job. If we continue like that, we’ll get as high as last year: 81 killed. And that is without counting all the murdered crew people and all the people who were prisoned while doing their job. There is only one word for that: disgusting! Journalists, camera crew, photographers,… They are being prevented from doing their job in Iraq, North Korea, China, but also in the USA, Spain and Poland. We can protest by making our voice heard. Sign the petitions.
Vlaanderenstraat
Nog een leuke van gisteren: op http://gentvroeger.skynetblogs.be/ kan je zien hoe de Gentse straten vroeger waren. De site is nieuw en we zijn een Gentse krant dus we hadden een artikeltje. Om de vergelijking te maken, plaatsten we de oude foto van de Vlaanderenstraat bij een nieuwe foto. Leuk om naar de plek zelf te gaan en de foto zo precies mogelijk na te maken.
Another nice one from yesterday: at http://gentvroeger.skynetblogs.be/ jou can see old pictures from Ghent streets. The site is new and we are a newspaper from Ghent so we had a little article about it. To compare, we published an old pic of the Vlaanderenstraat next to a new pic. Fun to go to the place itself and try to make the same pic as exactly as possible.
Vanessa
Gisteren hadden we deadline-oefening: Begin om 8.30u. en zorg dat er om 18.00u. een krant ligt die gelay-out is en die actueel nieuws bevat.
Het artikel dat ik een paar dagen geleden schreef, kwam op de cultuurpagina en voor de rest nam ik de taak van fotoredactie op mij (wat hadden jullie nu gedacht?)
Ik zorgde ervoor dat er op elke pagina ten minste 3 foto’s stonden. Met de foto’s van mijn collega’s, Belgafoto’s en mijn eigen beelden moest ik het doen.
Ook Vanessa moest op de foto om bij de column te plaatsen. Snel even naar buiten in de wind en de regen, klik en terug binnen. Ik vind hem zelf nog redelijk goed gelukt, al had ik er misschien meer tijd aan besteed, moest het niet zo’n slecht weer geweest zijn. Maar de echte reden waarom ik hem hier plaats, is omdat Michael hem zo mooi vond…
Yesterday we had a deadline task: start at 8.30 AM and make sure you have a newspaper at 6.00 PM that is fully lay-outed and that contains news.
The article that I wrote a few days ago, was published at the culture page and the rest of the day I was a picture editor (of course!)
My job was to put at least 3 pics on every page. I worked with pics from my colleagues, Belga pics and my own images.
I also had to photograph Vanessa for the column. We went out quickly because it rained and the wind blew hard. Click and back in. I think it worked out pretty well, although I would have spent more time to make it if it wasn’t that kind of weather. But the real reason why I put it here, is because Michael liked it so much…
Schoon benen!
Gisteren een krant gemaakt voor een schoolopdracht. Als fotoredacteur moest ik per pagina gemiddeld drie foto’s hebben. Deze maakte ik bij een artikel over het glazen plafond op de universiteit. Te weinig vrouwen in het hoger kader, maar niet onder de studentes. Uiteindelijk moesten we de foto toch laten vallen omdat we te weinig plaats hadden.
Made a newspaper yesterday for a school assignment. As a photo editor, I had to have an average of 3 pics per page. I made this one with an article about the very few women who have executive jobs at the university. But that isn’t the case for the students. In the end, we dropped the picture because there wasn’t enough space.
Mr. Bean in Amsterdam
Maandag liep ik Mr. Bean tegen het lijf. Het is te zeggen: hij kwam zijn nieuwe film in Amsterdam voorstellen en ik besloot een collega te vergezelen. Honderden mensen stonden te wachten tot hij aankwam op zijn fiets om toch maar een glimp van de komiek op te vangen. De meesten hadden pech want toen hij de hoek van de straat omdraaide, stormden de persfotografen op hem af. Ook ik! Hij had bijna geen plaats meer om te fietsen en de fotografen gebruikten letterlijk hun ellebogen om toch een mooie shot te halen. Ik wrong me ertussen en drukte zo snel mogelijk af. Aan de bioscoop aangekomen, maakte Bean bijna een valletje door de drukte maar hij zwaaide zich toch waardig de trap op. En toen was hij verdwenen.
Enkel genodigden en aangemelde pers mochten mee binnen in de zaal. Mijn collega had die namiddag gebeld om enkel zichtzelf aan te melden maar met een smoes en mijn perskaart hielp hij me toch binnen in de zaal.
Daar volgde nog een gek interview waarbij Rowan Atkinson een paar gekke vragen in het Nederlands kreeg en waar hij op verbluffende wijze in zijn gekende stijl grappige antwoorden op wist te geven.
En plots was hij weg en werden wij pers vriendelijk doch kordaat buitengewerkt. Maar ik heb toch lekker mijn foto’s gekregen met een beetje creativiteit.
Monday I bumped into Mr. Bean. Better explained: He came to Holland to present his new film in Amsterdam and I decided to join a colleague. Hundreds of people were waiting until he arrived on his bike, just to catch a glimpse of the funny guy. Most of them didn’t got that chance because as soon as he turned around the corner, press photographers rushed into him. So did I! He had harldy the place to drive and the photographers literally used their elbows to get a nice shot. I threw me inbetween and pushed the button as fast as I could. When he arrived at the theatre, Bean almost fell, but he managed to get on the stairs and waved at the public. And off he went.
Only the invited and the press that had been put on the list could join him to the hall. My colleague had called that afternoon to put himself on the list but with a little lie and my press card he managed to get me in.
A crazy interview followed. Rowan Atkinson managed to answer some Dutch questions in his stunningly and funny way.
And then, all of a sudden, he left and the press was friendly but urgently asked to leave. Still, I’ve got my pictures with a little creativity.
