Pixies in Vorst Nationaal

Sony leverde vorige week een leuk cadeautje af op de redactie: de nieuwe Sony DSC-HX1. Het toestel is een compactcamera en het leuke eraan is dat je er panoramafoto’s mee kan maken.
Ik mocht het ding een week uittesten en mijn beste foto dan op mijn blog gooien. Zoiets moet je dus geen twee keer zeggen.
Sony is eigenlijk gewoon Nikon onder de kap en dat zie je ook een beetje want de body en het menu lijken erg op de Nikon Coolpix camera’s.
Er zit een sensor van 9.1 megapixels in en het weegt een dikke halve kilo, maar een hoopje technische gegevens is niet echt boeiend.

Wat interessanter is, is de ervaring. Ik wou het toestel vooral testen onder niet altijd ideale omstandigheden omdat je volgens mij dan echt ziet wat je ermee kan doen.
Ik maakte dus wat binnenshots en de camera ging ook mee naar de Pixies in Vorst Nationaal.
De automatische witbalans past zich verrassend goed aan aan de lichtomstandigheden, zelfs als er heel weinig licht is. Je krijgt bijna altijd beelden die heel natuurlijk qua kleur ogen. De isowaarde durfde ik na wat testjes dan weer niet hoger dan 800 iso zetten want anders zat er te veel ruis op de foto’s. Dit is nog altijd iets dat niet echt goed zit bij compactcamera’s, hoewel dit voor mij heel belangrijk is. Mensen nemen die cameraatjes mee op feestjes, op café, naar concerten en flitsen ofwel de hele boel plat, ofwel draaien ze de isowaarde lekker hoog. Resultaat: korrelige, fletse foto’s die eigenlijk niet mooi zijn. Als je met een digitale reflexcamera tegenwoordig bij 25600 iso bijna ruisloos kan fotograferen, moet het mogelijk zijn om met een compacttoestelletje minstens bij 1600 iso nog deftige foto’s te maken.

Kim Deal

Als je bij de Sony tot maximum 800 iso gaat, krijg je nog een redelijk mooi resultaat, zelfs bij heel weinig licht.
Het contrast in de beelden was dan weer wat te flets naar mijn zin. Een beetje Photoshopper werkt dat natuurlijk bij, maar ik vermoed dat iemand die een compactcamera koopt, gewoon de foto’s rechtstreeks vanop het kaartje afdrukt. Verder heeft de camera het soms echt moeilijk om scherp te stellen als het donker is. Een beetje spijtig.

La-La-Love

Op de Sony zitten de standaard voorinstellingen om portretten, landschappen,… te fotograferen, maar er zitten ook extra features op zoals de Anti Motion Blur en de Sweeping Panorama. De Anti Motion Blur neemt zes beelden en herwerkt ze dan tot een beeld om zo weinig mogelijk bewegingsonscherpte te hebben. Interessant want amateurfoto’s durven al eens net onscherp te zijn. De Sweeping Panorama is een feature die nog meer verrast. Met een druk op de knop en een zwenk opzij, maak je een foto die toch zo’n 120° breed is. Eigenlijk maak je een hele reeks van smalle fotootjes die dan weer door het toestel zelf aan elkaar geplakt worden. Als je met de juiste snelheid over een redelijk stil onderwerp beweegt, kan je de perfecte panoramafoto maken. Maar als er vb. zoals in mijn geval springende mensen voor je neus staan en gekleurde lichten over je heen zwiepen, krijg je af en toe naden in de foto te zien.

Op zich vind ik dit niet erg, omdat de Sweeping Panorama mode echt als panoramamodus bedoeld is. Als je er landschappen met daglicht mee fotografeert, vermoed ik dat je ongeveer 95% van de foto’s perfect maakt. Als je natuurlijk begint te experimenteren, zoals ik deed, krijg je niet altijd perfecte, maar wel verrassende foto’s. Leuk om eens net een ander soort foto’s te maken op vb. een feestje.

Het toestel heeft verder ook nog een cameramodus (zoals ongeveer alle fototoestellen van tegenwoordig) die het behoorlijk doet qua beeld en geluid en ook de mogelijkheid om macro-opnames te maken. Ik zat op een gegeven moment met de lens fysiek bijna tegen een jeans en je kon de draadjes van de stof haarscherp zien. Impressive!

Macrojeans

Conclusie: De Sony DSC-HX1 is een toestel dat je desondanks de vele vooringestelde functies toelaat om heel snel een hoop dingen naar je hand te zetten. Je kan zelfs in volledig manuele modus fotograferen en daar vrij ver in gaan. De Anti Motion Blur modus en de macrofunctie zijn zeer zeker voordelen. De Sweeping Panorama modus is een leuke gimmick die bij ideale omstandigheden vrijwel perfect werkt, maar weinig experimenteren toelaat. Maar uiteindelijk gebruik je je toestel in de eerste plaats in de klassieke verhoudingen, panorama’s nemen misschien 10% van je fotoreeks in. De batterij gaat lang mee, waarschijnlijk mede doordat het toestel zichzelf uitschakelt als het te lang ongebruikt aan blijft staan. De kabel die gebruikt wordt om de foto’s naar je computer te laden, is spijtig genoeg vreselijk onhandig omdat het geen standaard usb of mini-usb is en omdat er ook nog kabels aan hangen om het toestel op tv aan te sluiten. Maak alles uniform en hang er gewoon een normale mini-usb aan.
De richtprijs van 550 euro lijkt me een tikkeltje te veel voor dit toestel, maar als je een beetje op het net zoekt, vind je hem al voor zo’n 365 euro, wat ik wel aanvaardbaar vind.
Samengevat: een aanrader voor iedereen die een gemakkelijk toestel zoekt maar waar je toch je eigen ding mee kan doen als je wil experimenteren.

Beste allemaal

Soms kom je op plaatsen die onwezenlijk zijn. Nee, dat is niet waar. Je komt daar eigenlijk nooit. Sommige plaatsen bestaan gewoon niet. Vuile leugens van touroperators in samenwerking met photoshopwizards. De plaatsen uit die folders bestaan gewoon niet in het echt.
Dat dacht ik eergisteren nog, toen ik bij valavond samen met 11 andere vreemdelingen in de laadklep zat van een pick-up die met een onverantwoorde vaart langws de kronkelige bergweg om Koh Chang reed.
Tegen dat we in Bang Bao aankwamen was ik de laatste passagier en was de zon onder. Beetje moeite om een slaapplaats te vinden. Een resort, gerund door een prettig gestoorde Joegoslavische madam, was nog maar een paar dagen open en ik kon een kamer krijgen voor 500 bath (12,50 Euro) per nacht. Daarmee had ik wel het hele gedeelte voor mezelf. Low season weet je wel.
Prima in orde. Propere kamer, de zee onder de kamer. Geen kakkerlakken in de slaapkamer, wel eentje inde badkamer. (There are two kinds of hotels in Thailand. The ones where you can see the cockroaches running around. And those where you can’t see them).

Toen ik vanmorgen wakker werd van het zonlicht, zag ik dat ik een plaats ben beland die niet kan zijn. Iik heb niet eens photoshop bij op mijn computer. Deze plaats ziet er gewoon echt zo uit.

Ontbijt: een tas straffe koffie en een schotel grilled garlic with mixed seafood voor 2,5 euro om 8u ’s morgens. Was dat een rare bestelling? Ja. De ober vond het zeer raar dat ik zijn gegrilde zeebaars in rode curry niet wou om de dag te beginnen.
Die zeebaars loopt niet weg. Kan hij ook niet want hij zit als zovele andere ingrdi”entien in een aquarium te wachten op het moment dat ik hem alsnog bestel.

Wordt vervolgd

Karel De Weerdt

Op zaterdagavond 12 september stel ik mijn tentoonstelling “Home Sweet Home” voor in het Sfinks café in Boechout. Iedereen is welkom vanaf 20.30 u. voor een drankje. De reeks blijft er hangen tot 10 december.
Vanaf 22 september tot 22 oktober hangt mijn tentoonstelling over het project van Musica in Provinciaal Domein Dommelhof in Neerpelt. Ook “Home Sweet Home” zal daar te zien zijn.
De tentoonstelling kan je de hele maand november ook gaan bekijken in CC ‘t Vondel in Halle tijdens de Wereldmaand.
Iedereen is welkom!

Leica’s, Pentaxen, Nikons, Rolleiflexen en ook wel Canons. Loopt het kwijl u al uit de bek?
En als ik dan ook nog es zeg: analoog. Een plek: Tokyo Camera Style.
Een of andere gekke Japanner fotografeert alle analoge toestellen die hij op straat tegenkomt en het zijn er veel. En het zijn pareltjes. Geniet!

Mia Doornaert verlaat De Standaard om voor het kabinet van Buitenlandse Zaken te gaan werken.
Wij verliezen een fijne collega, zij halen een serieus zwaargewicht binnen. Succes!

Afgelopen weekend raakte ik op een BBQ aan de praat met iemand van Studio d’Anvers. Die mannen zijn bezig met verlichting op allerlei manieren.
Hij vertelde mij dat ze onlangs ook een ideetje uitgewerkt hebben om foto’s tentoon te stellen. Hij toverde het prototype uit zijn auto en gaf een demonstratie.
Eigenlijk gaat het gewoon om een kader waarin bovenaan ledverlichting verwerkt zit. Op zich een simpel idee en waarschijnlijk zijn er al andere producenten ook op het idee zijn gekomen, maar ik was toch onder de indruk van het resultaat.
Je laat een foto gewoon opkleven op MDF-plaat en plakt hem met velcro in de kader. Ledjes aan en klaar.
Voorlopig alleen te verkrijgen op 50×50 maar ze werken ook aan andere formaten en kleuren.

De Franse beheersmaatschappij Carmignac Gestion stelt een nieuwe prijs voor in de fotojournalistiek. De ‘Prix Carmignac Gestion du Photojournalisme’ wordt eind oktober uitgereikt aan het beste voorstel voor een fotoreportage in de Gazastrook. De maatschappij wil op die manier fotojournalisten steunen. De winnaar krijgt 50.000 euro.

Interessante prijs, want het is een onderwerp dat ik dagelijks te zien krijg en dat ik al beu gezien ben. Benieuwd of er originele ideeën met een speciale invalshoek en verhaal binnenkomen. Ik hoop dat de jury het lef heeft om voor iets speciaals te kiezen.

Interessant is ook dat elk jaar een reportageonderwerp gekozen wordt dat direct verband houdt met de actualiteit. “Het nieuwe evenwicht van de wereld van morgen wordt vooral beslist in de zones waar gewapende conflicten heersen”, meent Carmignac Gestion en dat is volgens hen dit jaar in Gaza.

De fotojournalist mag zelf beslissen over de manier waarop hij dit thema verwerkt: dat kan bv. een politieke, economische sociale of culturele invalshoek zijn.

De juryvoorzitter is fotograaf en cineast William Klein. hij wordt bijgestaan door o.a. Christian Caujolle (journalist en oprichter van het agentschap en de galerie VU), Guillaume Herbaut (fotograaf en stichtend lid van het agentschap Oeil Public), Fabrice Hergott (directeur van het Musée d’art moderne van de stad Parijs), Vivienne Walt (correspondent Time Magazine), Vanessa Von Zitzewitz (fotograaf).
“Gene kak”, zou mijn grootvader zeggen, al vraag ik me af welke kennis en visie een fashionfotografe over persfotografie heeft.

De jury beslist op 23 oktober 2009 beslissen over de Laureaat. Op 2 april 2010 moet de reportage klaar zijn. Inschrijven kan hier.