Be careful
Joao Silva maakte nog 3 beelden nadat hij op de mijn gestapt had. Daarna was hij te zwak om verder te werken.
Wees voorzichtig. Ik knik altijd ja als ik naar een opdracht in het binnenland of het buitenland vertrek, maar meestal denk ik er niet bij na. Als ik zou moeten stilstaan bij alle mogelijks, als en indiens, zou ik waarschijnlijk niet vertrekken of niet ten volle kunnen werken. En andere fotografen reageren waarschijnlijk op dezelfde manier.
Het is pas als je een verhaal hoort van een collega die je kent of van een bekende fotograaf, dat je even begint na te denken. “Dat had ik ook kunnen zijn.”
Een van mijn collega’s werd vorige week hardhandig aangepakt aan het Noordstation. Hij hield er niets aan over en lachte het achteraf weg, maar ik voelde de kriebels toch wel even langs mijn nek lopen toen hij het vertelde.
De Zuid-Afrikaanse fotograaf Joao Silva stapte anderhalve maand geleden op een landmijn in Afghanistan. Hij was er op patrouille met het Amerikaanse leger en ze waren net op zoek naar IEDs. De soldaat in wiens voetstappen hij liep, miste de mijn, Silva had minder geluk en verloor zijn benen. Hij is pas begin deze week van de afdeling intensieve zorgen weg en heeft nog een lange weg te gaan. Ik moest even slikken toen ik het las, want ik heb net hetzelfde gedaan en er was ook een reële kans dat ik een mijn zou tegenkomen.
Collega Michael Kamber is deze week naar Afghanistan vertrokken om Silva zijn plaats in te nemen. Hij schrijft in een blogpost over hoe hij op zoek gaat naar kleding van natuurlijke stoffen. Omdat ze niet in zijn wonden zouden smelten, moest hij op een mijn trappen. Je praktisch en nuchter voorbereiden en niet te veel denken aan wat kan gebeuren. Het klinkt ook weer bekend in de oren. Maar op het einde van zijn post schrijft hij ook hoe zijn chef hem vraagt om voorzichtig te zijn. Zoals ze altijd doet. Alleen legt ze nu meer nadruk en dringen de woorden wel door.
We proberen dagelijks onze job zo goed mogelijk te doen en emoties en gevoelens zijn in journalistiek heel belangrijk. Je moet je verhaal voelen om het te kunnen vertellen. Maar langs de andere kant schakelen we ook voor een stuk onze gevoelens uit, net omdat we zouden kunnen werken. Gek dat twee woorden net onze gevoelens kunnen in- of uitschakelen en dat we daarin moeten kiezen om onze job zo goed mogelijk te kunnen doen.
Mi-26 ofte Afghanistan(3)
In Afghanistan gebruiken ze de Mi-26 helicopters om o.a. post te bezorgen (maar ook bevoorrading en transport). De Russische helikopters zijn de grootste ter wereld.
Toen we in Tarin Kowt een ritje maakten met de jeep, ging er net eentje opstijgen. Ik wou hem perse op foto hebben, dus we stopten even en ik sprong uit de auto. Camera in aanslag, klikken en me dan snel in een bolletje rollen, want die dingen hebben een ongelofelijke luchtverplaatsing. Je komt precies in een zandstorm terecht. En de militaire fotograaf maar lachen. Maar ik heb toch het beeld dat ik wou, zand of geen zand.
Afghanistan (2)
Meestal kwamen de mensen vanuit hun quala’s kijken als we voorbijkwamen. Een colonne legervoertuigen valt dan ook op.
De kinderen waren vaak nieuwsgierig, maar ook een beetje bang. Ze kwamen vanachter een hoekje piepen en langzaam schuifelden ze dichterbij. En toen ze zagen dat er potloden werden uitgedeeld, was het ijs helemaal ontdooid.
Globe
Ik kreeg een tijdje geleden de kans om een reportage te publiceren in Globe, het nieuwe fotomagazine van Belga en het Fotomuseum Antwerpen. Ik fotografeerde in Afghanistan niet alleen soldaten, maar ik maakte ook een reeks van jonge mensen.
Ik postte de publicatie niet eerder omdat ik jullie niet wil blijven lastigvallen met mijn beelden, maar bnox zei me dit weekend op Barcamp dat ze de reeks had gezien. Blijkbaar is er toch nog interesse. Bij deze dus de beelden in Globe.
En mijn foto’s stonden in goed gezelschap, want Jimmy Kets had ook een hele mooie reeks.
Flirten voor gevorderden
Naar twee mensen kijken die aan het flirten zijn is goed te vergelijken met ramptoerisme. Er is het onbehagen, de angst en de onmogelijkheid -ook al weet je dat het zo hoort- om weg te kijken. Spannend dus. Ik als vrijgezel kwam recent een aantal artikels over flirten tegen, best wel boeiend. Een nieuwe wereld ging voor mij open: “Damn… ZO heb ik dus die liefde van mijn leven weggejaagd.”
Alleszins een goede fotograaf flirt altijd een beetje met zijn “subject” waardoor zij in return ook met de lens flirten. Dus ziehier 5 flirttips. Hier en daar wel aangepast aan de lokale gebruiken.
1. Oogcontact
De ogen zijn de spiegel van de ziel. Een ideale nonverbale communicatie tool dus. Doen: iets langer oogcontact maken (3 à 4 seconden), heel kort wegkijken, dan terug oogcontact maken en dan lief lachen. Denk maar aan “Toe papa mag ik naar dat feestje vanavond, toeee”. Niet doen: te lang kijken. Creepy! Dan heb je te veel weg van een luipaard die haar prooi in de gaten houdt. Nog even en de kop is eraf.
Lokale tip: Het is nooit goed om te lang in de ogen van een Afghaanse vrouw te kijken, die mannen vechten daar al een tijdje een oorlog uit en voor ge het weet vindt ge een vliegtuig in uw achtertuin.
Lokale tip: Te lang in de ogen van een soldaat kijken? Ook geen goed idee. “Wa hebbik soms iets van u aan HE!”
2. Lachen
We hebben allemaal graag lachende mensen rondom ons. Mensen die goed in hun vel zitten stralen iets positiefs uit en lachen veel. Een mooie lach wordt automatisch door een brede lach beantwoord, en dat is een leuke startpositie om te flirten. En zelfs al komt er geen date van, dan heb je toch een aangename avond gehad.
3. Schoenen
Mannen letten niet op schoenen, dat wist ik al langer. “Ah, zijn dat nieuwe? Ze lijken op die vorige.” Maar wat ze wel opmerken dat zijn hoge hakken en wat die hakken met je heupen en je houding doen. Stevige kont, lange benen en een touch of sexyness. Dus doen die schoenen. Nog een tip? Blijkbaar worden ze wild van een afglijdende schoen. Het doet hem denken dat je die schoenen liever onder zijn bed laat vallen. Dus zet je op je gemak, benen gekruist en laat je schoen wat ‘waggelen‘ aan de voet van het bovenste been. Geen aanrader voor mensen met stinkvoeten. Al schijnt Geox daarbij te helpen.
Lokale tip: “Wat heb jij mooie combats aan. Hoe haal jij het stof eraf?”
Alive & kicking
Deze namiddag puilde mijn mailbox uit van de bezorgde berichtjes. Of alles wel ok was, daar?
Wij vielen uit de lucht. We hadden een rustig dagje gehad in het ziekenhuis hier. Gewoon op bezoek om te kijken hoe alles werkt.
Maar ondertussen was het grootste gevecht van het jaar blijkbaar in onze provincie uitgebroken.
Geweerschoten? Niet gehoord. Laag overvliegende bommenwerpers? Niets gezien.
Vreemd hoe nieuws zo snel kan reizen en dan nog eerst naar zovele kilometers verder voor het bij ons komt.
Voor wie er nog mocht aan twijfelen: ik ben ok, op een verbrand velletje na. Morgen toch maar zonnecrème smeren.
Verveling
Vandaag leek veelbelovend. We zouden twee dagen in de provincie Uruzgan patrouilleren met de soldaten. Bezoekjes brengen aan de quala’s om de bewoners te vragen of ze iets nodig hadden (een waterpomp, een schooltje,…) en ook uitzoeken of de taliban er nog rondhing. En vanavond onder de blote sterrenhemel slapen in een klamboetentje.
4 u.: Klaar om te vertrekken hoewel het nog pikkedonker is maar aangenaam qua temperatuur.
6 u.: Rechtsomkeer. Eén tank heeft een lekkende olietank en heeft een kilometerslang spoor getrokken. Gedaan met het feestje.
7 u.: Terug in het kamp spek met eieren eten met de collega’s en daarna ons beetje materiaal doorsturen.
9 u.: Ik op het bovenste stapelbed met een boek (gelukkig leende Tiekenei me er een paar) en mijn iPod. Collega Corry aan het tikken.
10 u.: Corry naar een interview waarbij ik niets kan doen want we hebben foto’s van tijdens de patrouille nodig. Ik klauter naar beneden om mijn mail te checken, inclusief spam.
11.30 u.: Ben het surfen beu en ik ga dan maar wat liggen.
12 u.: Corry komt terug en we besluiten een beetje te slapen. Het was deze morgen pas 3 u. als we opstonden.
13 u.: Corry vertrekt naar een interview, ik blijf nog even liggen.
13.30 u.: Ik ga een wandelingetje maken. Ik kom de jongens van het peloton tegen en ik vraag hen of ze zin hebben om te poseren met hun lievelingsspullen. Ze beloven nog wat vrienden op te trommelen als ik om milkshakes ga. Ik vertrek.
15.15 u.: De milkshakes zijn op en de foto’s gemaakt. Gekke bende! Eentje koos zelfs zijn ventilator.
16 u.: Ik kom terug op onze kamer na een wandeling over het kamp. Veel te warm. Corry heeft net haar mail gecheckt dus ik kijk ook nog maar es en gooi ik een paar USB-sticks met foto’s vol voor de soldaten. Corry gaat nog wat slapen. Ik begin aan een ideetje voor een T-shirt.
18 u.: We besluiten te gaan eten. Uit verveling, of wat had u gedacht? Collega Alain gaat mee. We kiezen de Indonesische schotel met gebakken rijst en pindasaus. En blijven nog even zitten om de invalshoek van de artikels te bespreken.
19.45 u.: De PIO (Press Information Officer) komt ons een goeie nacht wensen en deelt mee dat hij ons morgen om 3.45 u. komt halen. Alsof we dat nog niet wisten.
20.45 u.: Corry vertrekt naar de Echos, de cafetaria hier, om een thee te drinken want alle frisdrank en water is ze grondig beu. Ik blijf nog wat rondsurfen en steek mijn muziek weer in mijn oren.
21.30 u.: Ik overweeg om in mijn bed te kruipen. Slapen zal ik nog niet, hoewel ik mij moe voel, maar ik kan toch proberen. Misschien nog even de schetsboek erbij om nog een ideetje uit te werken.
Hopelijk wordt het morgen spannender…
Guerilla-actie
Ik vertrek volgende week dinsdag voor twee weken naar Afghanistan voor de krant. Samen met een collega-journalist zullen we, embedded bij het Nederlands leger, enkele reportages maken in Kandahar en Uruzgan.
Ik ga proberen om mijn foto’s regelmatig op deze blog te krijgen en we gaan proberen om een videodagboek bij te houden op de site van De Standaard, maar ik kan niets beloven want ik heb geen idee hoe de internetverbinding zal zijn.
Om de stilte hier een beetje te verbreken, heb ik aan een aantal bloggers gevraagd om de boel hier grondig door elkaar te schudden. Ik heb de Wondering Boys gevraagd om keet te schoppen, Lamazone belooft eye candy, Tiekenei wil proberen om jullie te shockeren en An Nelissen, Artur, Pietel en Imke Dielen zien het waarschijnlijk ook wel zitten om jullie zot te maken. Verder gaan ook collega’s Tim en Karel (ja, eindelijk!) hun gal spuwen.
Misschien loopt het volledig uit de hand of wordt het een platte boel, maar ik vind het het experiment waard. Reageren mag natuurlijk altijd!
