Penelope’s Hungry Eyes
Shirmer/Mosel is zo’n uitgeverij die niet anders dan pareltjes uitbrengt. Penelope’s Hungry Eyes is er weer zo eentje.
De Amerikaanse fotograaf Abe Frajndlich begon 30 jaar geleden portreten van zijn collega’s “te verzamelen” en bundelde ze uiteindelijk in dit boek.
Frajndlich focust vooral op de ogen en de blik van zijn collega’s, maar er zitten ook echt verrassende portretten tussen.
Zo fotografeerde hij Annie Leibovitz op het strand op haar rug. En Cartier-Bresson heel stiekem omdat de man toch nooit op foto wil.
Achteraan het boek vind je telkens het verhaal achter de foto. En die verhalen maken dit werk pas echt boeiend omdat je mee achter de camera gaat staan. Je leert hoe moeilijk het soms voor Frajndlich is geweest om net dat beeld te kunnen maken.
Penelope’s Hungry Eyes is in de eerste plaats natuurlijk een fotoboek, maar als je de tijd neemt om naar achter te bladeren, wordt het ook een boeiend leesboek.
Be funky, Prince
(Een opiniestuk voor de krant De Standaard)
‘Ik mág!’ Dinsdagmiddag kwam het verlossende telefoontje van onze muziekfotograaf Koen Bauters. Hij zou Prince die avond tijdens zijn concert in Gent fotograferen. Enkele uren later mocht het weer niet. En dan weer wel. En uiteindelijk toch niet. Waarna Koen besliste de grillen van Zijne Purperheid aan zijn laars te lappen en ons toch foto’s te bezorgen. Half hangend op een trap bij het Sint-Pietersplein met een telelens kon hij wat beelden maken. Geen ideale werkomstandigheden voor een muziekfotograaf.
Het was niet de eerste keer dat we te maken kregen met artiestenstreken. Bij Paul Simon mochten dinsdagavond in Vorst Nationaal geen fotografen bij het podium. Fotograferen kon enkel van achter de mengtafel, ergens half achterin in de zaal. U weet zelf hoe groot Vorst is. Een paparazzo met een kanon van een lens, die zou zich als een vis in het water voelen.
Beyoncé slaagde er ooit in om fotograferen alleen de eerste dertig seconden toe te laten, terwijl de doorsnee afspraak tijdens de eerste drie nummers is. Britney Spears eiste dat de fotografen helemaal bovenaan in het Sportpaleis zaten en Bob Dylan wil helemaal geen fotografen zien.
Ik snap dat artiesten willen waken over hun imago en dat goede foto’s daarbij horen, maar fotografen frontstage niet toelaten helpt niet. Zo krijg je lelijke paparazzifoto’s. De beste plek voor foto’s is vooraan, dicht bij de artiest. Daar bestaat geen discussie over. Als Beyoncé haar cellulitis niet op de foto wil, had ze maar een sexy legging moeten aantrekken. En een mini Paul Simon op een groot podium is erger dan een doorleefde artiest, close, met een gezicht vol emotie.
Een collega vertelde me dat Prince foto’s overbodig vindt als er geen promotie meer inzit, om meer tickets te verkopen. Het concert van de volgende dag was uitverkocht, dus hoefden de foto’s niet meer. Maar alle fans die geen ticket konden krijgen of die de ochtend erna willen nagenieten via een verslag met mooie foto, gunt Prince niks. Mooi hoor, artiesten die ticketverkoop en looks belangrijker vinden dan fans.
Als je met al die wensen en grillen rekening moet houden, wordt het veel moeilijker om nog fotografen op pad te sturen. Niet iedereen heeft een grote telelens in zijn tas. Muziekfotografie is een vak apart. En fotografen stand-by houden voor een deur die misschien dicht blijft, is weggegooide energie.
Als we nu gewoon afspreken dat de artiesten goeie optredens geven en onze fotografen daarbij vanop een mooi plekje goeie foto’s mogen maken, hebben we de volgende ochtend mooie beelden in de krant, én gelukkige fans. Dat zou pas funky zijn, beste Prince.
Monica Monté is fotoredactrice van deze krant.
In ‘Vlam!’ reageert een redacteur op een nieuwsfeit dat hem niet onverschillig laat.
Sony Press conference
Grote Japanse baas Sony Europe heeft net de NEX3 en NEX5 voorgesteld. Compacttoestellen met 3 verwisselbare lenzen en een converter om andere Sonylenzen te gebruiken. Mogelijkheid om 3D panoramafoto’s te maken? Wat geeft dat op print of moet je die dan bekijken op de nieuwe Sony 3D televisieschermen?
Validation
Een fantastisch mooi fotografieverhaal.
Blue Marble
Die blauwe wereldbol die op je iPhone staat als je hem voor het eerst uit het doosje haalt. Je al eens afgevraagd wie die foto zou gemaakt hebben?
Nee? Wel, hier is het antwoord.
Blue Marble, 2002
Klimatoloog Reto Stöckli van het NASA Earth Observatory team maakte in 2002 een compilatie van verschillende beelden die door een satelliet werden genomen. Het ding vliegt 600 km boven de Aarde en de foto toont hoe je de Aarde vanuit de ruimte zou zien. Helemaal kleurgetrouw en al.
Maar eigenlijk begint het verhaal niet bij die foto.
In 1972 maakt de crew van de Apollo 17 een foto van de Aarde uit de ruimte. De astronauten hangen een kleine 30.000 km boven de Aarde en hebben het geluk dat de zon net vanuit hun rug de Aarde helemaal verlicht, waardoor de hele bol erop staat. De foto wordt Blue Marble genoemd en wordt een van de bekendste foto’s ter wereld.
Blue Marble, 1972
In 2000 beslist Stöckli om een update van de wereldberoemde foto te maken. Met behulp van een hoop satellietfoto’s maakt hij een compilatiebeeld en dus een nieuwe Blue Marble.
Blue Marble, 2000
In 2002 maakt Stöckli een nieuwe foto met kleuren die waarheidsgetrouw zijn: de iPhonefoto. Het is de meest gedetailleerde foto van de Aarde die bestaat tot dan.
In 2005 wordt er een nieuwe Blue Marble gemaakt: Blue Marble: Next Generation en net deze maand is er weer een nieuwe Blue Marble. Versie 2010 dus en die lijkt weer hard op die van 2002.
Blue Marble: Next Generation, 2005.
Blue Marble, 2010
Meer fantastische NASA-beelden hier trouwens.
sart68 zoekt attitude
Jij! Ja, jij daar! Met je vetkuif en met je tattoo op je lijf. En jij, met die knappe piercing. Of jij, met die coole hoed en die stoere boots. En jij, ook. Gewoon om je blik.
Ik wil je voor mijn lens. Omdat ik mijn portfolio wil uitbreiden en ik mensen met attitude zoek. En jij wil natuurlijk ook. Omdat je altijd al eens een mooie foto van jezelf hebt gewild.
Wel, mail me: sart68 (at) gmail (dot) com en vertel me waarom ik jou zou moeten fotograferen en waarom je in mijn reeks thuishoort. En misschien mail ik wel terug en dan komt van het ene het andere.
Fototentoonstelling: Home Sweet Home
Op zaterdagavond 12 september stel ik mijn tentoonstelling “Home Sweet Home” voor in het Sfinks café in Boechout. Iedereen is welkom vanaf 20.30 u. voor een drankje. De reeks blijft er hangen tot 10 december.
Vanaf 22 september tot 22 oktober hangt mijn tentoonstelling over het project van Musica in Provinciaal Domein Dommelhof in Neerpelt. Ook “Home Sweet Home” zal daar te zien zijn.
De tentoonstelling kan je de hele maand november ook gaan bekijken in CC ‘t Vondel in Halle tijdens de Wereldmaand.
Iedereen is welkom!
Photographers Pr0n
Leica’s, Pentaxen, Nikons, Rolleiflexen en ook wel Canons. Loopt het kwijl u al uit de bek?
En als ik dan ook nog es zeg: analoog. Een plek: Tokyo Camera Style.
Een of andere gekke Japanner fotografeert alle analoge toestellen die hij op straat tegenkomt en het zijn er veel. En het zijn pareltjes. Geniet!
50.000 euro voor Gaza
De Franse beheersmaatschappij Carmignac Gestion stelt een nieuwe prijs voor in de fotojournalistiek. De ‘Prix Carmignac Gestion du Photojournalisme’ wordt eind oktober uitgereikt aan het beste voorstel voor een fotoreportage in de Gazastrook. De maatschappij wil op die manier fotojournalisten steunen. De winnaar krijgt 50.000 euro.
Interessante prijs, want het is een onderwerp dat ik dagelijks te zien krijg en dat ik al beu gezien ben. Benieuwd of er originele ideeën met een speciale invalshoek en verhaal binnenkomen. Ik hoop dat de jury het lef heeft om voor iets speciaals te kiezen.
Interessant is ook dat elk jaar een reportageonderwerp gekozen wordt dat direct verband houdt met de actualiteit. “Het nieuwe evenwicht van de wereld van morgen wordt vooral beslist in de zones waar gewapende conflicten heersen”, meent Carmignac Gestion en dat is volgens hen dit jaar in Gaza.
De fotojournalist mag zelf beslissen over de manier waarop hij dit thema verwerkt: dat kan bv. een politieke, economische sociale of culturele invalshoek zijn.
De juryvoorzitter is fotograaf en cineast William Klein. hij wordt bijgestaan door o.a. Christian Caujolle (journalist en oprichter van het agentschap en de galerie VU), Guillaume Herbaut (fotograaf en stichtend lid van het agentschap Oeil Public), Fabrice Hergott (directeur van het Musée d’art moderne van de stad Parijs), Vivienne Walt (correspondent Time Magazine), Vanessa Von Zitzewitz (fotograaf).
“Gene kak”, zou mijn grootvader zeggen, al vraag ik me af welke kennis en visie een fashionfotografe over persfotografie heeft.
De jury beslist op 23 oktober 2009 beslissen over de Laureaat. Op 2 april 2010 moet de reportage klaar zijn. Inschrijven kan hier.
Fotoredacteur
“Fotoredactrice. Hmm, interessante job. Maar wat doe je dan precies? Staat jouw naam dan onder de foto’s?”
Het zijn vragen die ik vaak genoeg te horen krijg als ik vertel wat ik doe als job.
En als ik dan uitleg dat ik fotografen naar interviews en evenementen stuur, foto’s kies om in de krant te zetten die verhalen vertellen en nieuws zoek via de grote stroom foto’s die elke dag passeert, krijg ik vaak de opmerking dat foto’s bij een artikel zoeken toch eigenlijk niet zo moeilijk is. Velen vragen me ook of ik mijn kans als fotograaf gemist heb.
Niet dus. Ik ben journaliste in hart en nieren. Dat kan als fotoredactrice en als fotografe. Want ik wil vooral verhalen vertellen, het liefste met foto’s.
Hoe word je dan een goeie fotoredacteur (en een betere fotograaf)? Enkele tips en tricks:
1) Ontwikkel een oog voor goeie fotografie. We krijgen elke dag tussen de 8000 en de 10000 foto’s in ons fotosysteem. Met speciale events zoals de Olympische Spelen loopt dat op tot 12000 per dag. Je kan ze niet allemaal bekijken, dus ze komen voorbij in thumbnails. Als je oog hebt voor compositie en kleur, pik je er de betere foto’s sneller uit en die kan je dan groter bekijken.
2) Weet welke de goeie persfotografen in België en daarbuiten zijn. Michiel Hendryckx en Stephan Vanfleteren zijn gemakkelijke namen, dus neem er eens een paar kranten bij en bekijk de websites van fotografen die opvallen in die kranten. Dan leer je hun stijl en hun sterktes kennen. De ene fotograaf is goed in portretten, de andere voelt zich beter bij reportages. Belangrijk als je iemand naar een specifieke opdracht moet sturen. Beperk je niet alleen tot kranten, maar ga ook op zoek naar magazines en online portfolio’s. Er is nog veel verborgen talent in België.
3) Ken je Belgische persfotogeschiedenis. Weet dat Carl De Keyzer voor Magnum werkt en dat hij begonnen is met een reeks over India, maar dat hij ook foto’s over heel Europa gemaakt heeft. Weet dat Stephan Vanfleteren gekend is om zijn portretten met weinig scherptediepte. Weet dat Koen Bauters en Alex Vanhee de beste rockfotografen van België zijn, maar dat ze ook kick ass portretten kunnen maken en dat ze respectievelijk voor De Standaard en De Morgen werken.
4) Bouw een band op met de fotografen. Je moet er elke dag mee werken, dus je kan er maar beter mee op goede voet staan als je ze naar een rotopdracht moet sturen. Vraag hoe de vakantie was, of het vlot met dat ene project waar ze aan werken, of de vorige shoot niet moeilijk was. Weet welke fotografen hoogtevrees hebben (geloof me, er zijn er). En laat ze af en toe weten dat ze goed bezig zijn want bevestiging is belangrijk. En als ze het eens wat minder goed doen, vraag dan hoe het komt en probeer samen een oplossing te vinden.
Het werk zal nog zo vlot gaan en je leert mensen inschatten.
5) Probeer tenminste één dag mee te lopen met een fotograaf. Achter je bureau begrijp je soms niet waarom het toch zo moeilijk was om van dat onderwerp een foto te nemen. Als je gezien hebt hoe een fotograaf werkt, of nog beter, als je het zelf als fotograaf ervaren hebt, snap je soms waarom je minder geslaagde foto’s krijgt. En dan is het aan jou om op zo’n creatief mogelijke manier de foto’s toch mooi in de krant te geven. Is het portret net niet goed genoeg om het heel groot te geven bij een interview? Overleg met de lay-outer en geef er 3 gelijkaardige naast elkaar die de sfeer weergeven. Fotografie is geen exacte wetenschap. Het is een kunstvorm die gebaseerd is op gevoelens.
6) Laat je niet overrulen door eindredacteurs of lay-outers. Je redigeert toch ook geen teksten of je beslist toch ook niet waar een stuk op de pagina moet staan? Overleg kan en moet wel. Bekijk samen hoe een pagina eruit gaat zien en bespreek waar welke foto best zou staan, maar de eindbeslissing ligt bij jou. Jij weet het beste welke foto werkt.
7) Het is een groot cliché, maar ervaring maakt je beter. Elke situatie is anders en je leert uit elk probleem. Maar weet ook: morgen worden er aardappelen op de krant geschild en krijg je een nieuwe kans om betere keuzes te maken.
Pulitzer Prize
Gisteren werden de winnaars van de Pulitzers bekendgemaakt.
Straffe prijzen voor straffe verhalen, terwijl het eigenlijk toch wel slecht gaat in het krantenwereldje.
Een van de winnaars was een journalist die drie maanden geleden al ontslagen werd. De man werd duidelijk niet buitengegooid omdat hij slechte stukken schreef. En dat maakt het tragisch.
Gelukkig bewijzen de prijzen ook dat sommige collega’s zich door niets laten tegenhouden om goeie verhalen te maken.
Zo trokken de sterke foto’s van Patrick Farrell van The Miami Herald over de humanitaire ramp in Haiti gisterenochtend onmiddellijk onze aandacht. En we zijn dus ook heel blij dat we ze in de krant kunnen publiceren hebben. Want bij The Miami Herald werden er ook mensen ontslagen en worden er waarschijnlijk bepaalde stukken niet gemaakt omdat er simpelweg geen geld meer voor is.
De financiële crisis remt ons niet af. Integendeel, ze dwingt ons om creatiever en met veel meer aandacht met nieuws om te gaan. Onze keuzes worden veel bewuster en doordacht.
Een fotootje dat helemaal niet van Sart is!
Omdat Sart nu eenmaal een steengoeie fotografe is, komen hier veel mensen die professioneel of op een andere manier met fotografie bezig zijn. Ikzelf ben een ongelooflijke amateur, en kan dus wel wat tips gebruiken. Daarom misbruik ik nu effe mijn statuut als guerillablogger omdat een foto van mijn hand te posten, in de hoop dat ik ongelooflijk veel tips krijg, en beter wordt!
Joodse kolonisten vallen fotograaf EPA aan
Joodse kolonisten hebben zaterdag een Palestijnse fotograaf aangevallen, die Palestijnse boeren fotografeerde . De boeren waren op de Westelijke Jordaanoever olijven aan het plukken. Het incident werd door Associated Press gefilmd.
Via De Standaard.
Stel je voor dat Vlaamse boeren beginnen te slaan omdat je de oogst fotografeert.
Drive-by shooting
Scheve horizonnen, onderwerpen die er maar half op staan, verkeerde cadrages. Mijn tenen krullen daar van en toch krijg ik dagelijks zo’n foto’s te zien. Van amateurs kan ik het nog begrijpen, maar elke pro zou moeten snappen dat de horizon boven een zee recht moet zijn of de zee loopt leeg. Gebouwen moeten recht staan of je wordt misselijk. Een interview in de krant? Fotografeer die mens maar zorg dat er geen rommel, kindjes of honden mee op de foto staat.
Drive-by shooting noem ik dat. Dat zijn echt moorden. De fotograaf in kwestie neemt gewoon niet de tijd om even over de foto na te denken en drukt maar af.
Stap UIT je auto om te fotograferen. Stoppen, raampje naar beneden draaien, klikken en dan weer verder rijden, is geen fotografie. Dan kan je beter huurmoordenaar worden.
Doe een stapje achteruit, links of rechts. Zoom iets meer in. Neem je onderwerp mee naar een rustige achtergrond, fotografeer hem niet in zijn vieze keuken en laat hem alstublieft eerst een lange broek aan doen en haar krulijzers uitdoen. Flits naar achteren om slagschaduwen te vermijden. Er zit een lichtmeter in de nieuwste toestellen. Gebruik hem!
Dit gezegd zijnde, kan ik ook vertellen dat de meeste professionele fotografen het wel goed doen. Onze vaste freelancers weten dit allemaal en maken die fouten niet. Maar soms moet je met materiaal werken dat door andere fotografen gemaakt is en dan loopt het al eens mis. Een beetje anders snijden en minder groot in de krant plaatsen is dan een noodoplossing. Een minuutje langer nadenken, zou het probleem grotendeels oplossen.
Nog een tip: Kijk naar het werk van collega’s. De grootste artiesten stelen ook ideeën van collega’s en doen het beter.
Economie
Ik had vandaag nog es een foto in de krant. Een economiejournalist had een of andere ceo geïnterviewd op de redactie en hij was vergeten om een fotograaf te vragen. Ik heb dan maar snel een paar foto’s genomen.
Toen ik mijn lens op hem richtte, keek de man beetje hautain. Eerst had ik schrik dat hij hem niet goed zou vinden, maar voor hem was het ok. Achteraf gezien was ik wel blij met de blik.
Olympische Spelen
Wij vragen ons al 2 weken af waar die overload aan Olympische Spelenfoto’s blijft vandaan komen.
Hier vind je alvast een deel van het antwoord.
Ik heb fotografen in het zwembad zien liggen, op hun buik aan de waterbak van de steeple, op het dak van het stadion, in de kooi van het kogelstoten. Ze zaten gewoon overal.
Naar het schijnt zijn er zelfs fotografen die 5 toestellen meesleuren! Vijf! Hoe draag je die allemaal en hoe bedien je die allemaal? Toch nooit tegelijkertijd?
100 jaar Cartier-Bresson
Ergens deze week zag ik dat fotograaf en Magnumstichter Henri Cartier-Bresson vandaag 100 zou geworden zijn. Als grote fan vermeldde ik het even op de cultuurredactie. Je weet maar nooit. En vandaag was dit het resultaat. Ik heel erg blij natuurlijk.
Guy Bourdin (2)
Een impressie van de tentoonstelling van Guy Bourdin:
* De zaal op de tweede verdieping van het Fotomuseum blijft toch een hele mooie tentoonstellingsruimte.
* Eigenlijk zijn die modefoto’s pure porno, maar dan wel nog propere porno.
* Vogue was in die jaren nog echt gewaagd.
* Mode kan ook gewoon een blote madam met een sjaaltje in een hoekje zijn. Of zelfs zonder sjaaltje.
* Bourdin had het wel voor benen en bottekes.
* Maffe flitstechnieken gezien waar ik heel erg jaloers op ben. Zelfs gewoon met slagschaduw en al.
* Hotelkamers waren vroeger al populair als decor en blijven het nog altijd.
* De vitrines met de magazines en de polaroids waren er voor mij een beetje te veel aan en ben ik gewoon voorbij gelopen.
* Bourdin was ook een goeie cineast met schitterende stillevenfilmpjes (bestaat dat woord wel?) over witte strepen op de Franse wegen.
* De medewerkers van het Fotomuseum zijn echt vriendelijk. En zeker die mevrouw die aan de kassa zit.
* Bovenstaand intrigeert me mateloos. Waarom maakt het kamermeisje die schoenen vast en niet die mevrouw zelf? Of maakt ze ze net los? Wat is er daarvoor gebeurd? Of gaat er nog iets gebeuren? Ik heb zeker 10 minuten naar dat beeld staan kijken en ik ben op het einde nog es speciaal teruggelopen.
Nog tot 14 september in het Fotomuseum in Antwerpen.
Delux
Brussel: mooi in al haar lelijkheid.
Guy Bourdin
Ik ga straks naar de tentoonstelling over Guy Bourdin in het Fotomuseum in Antwerpen. De tentoonstelling loopt van 29 juni tot 14 september.
De man was een belangrijk modefotograaf die onder andere voor Vogue fotografeerde. Geen saaie, typische modefotografie, maar fantasie en surrealisme.
