Nepal: Dag 7
We starten de dag bij het eettentje van CHiniya’s zus en worden er getrakteerd op een echt Nepalees ontbijt. We krijgen zwarte thee met kardemom, gember en nog wat kruiden in. Een paar lepels suiker erin en je hebt echt een zalig drankje om wakker te worden. We zitten in de zon en krijgen een soort beignets van linzen. Hartig, kruidig en stevig om de dag mee te beginnen. Daarna volgen nog een soort koude, platte oliebollen. Het bodempje voor de dag is gelegd.
Fre ging me vandaag weer vergezellen naar Kathmandu maar Ine blijkt nog altijd ziek te zijn dus ze willen de dag rustig invullen. Ik wil perse naar Swayambhu Temple of ook wel gekend als Monkey Temple. Ik zie mijn moeder al gruwelen bij de twee woorden en ik denk aan de apenkolonie in Gibraltar.
In de stad fix ik een taxi die me naar de top brengt. Na nog een paar trappen sta ik bij de stupa. En bij de apen. Ze krijsen, piepen, springen vliegensvlug, glijden op handen en voeten van de relingen en stelen. Ik sta wat foto’s te nemen als ik plots iets aan mijn rugzak voel. Een aap was de boel aan het losprutsen. Gelukkig is er niets weg en met wat handbewegingen jaag ik hem weg.
Ik zie ze bananen van de toeristen stelen, ruzie maken bij het drinken, rijst eten die aan de goden werd geofferd, kortom, het zijn vuile dieven.
Nadat ik nog even van het uitzicht over de stad genoten heb (bijna geen hoogbouw), daal ik een steile trap naar de voet van het heiligdom af.
Thamel, het toeristisch centrum, blijkt een mooie wandeling van een halfuurtje te zijn. De Lonely Planet raadt een goed momorestaurantje aan, dat ik na wat zoeken en vragen vind. Momo’s zijn een soort vlees- of groetenballetjes die in rijstblaadjes worden gefrituurd of gestoomd. Na mijn chicken momo’s ga ik weer op pad.
Durbar Square is de volgende stop. De 3 aan elkaar gelinkte pleinen vertellen een hele geschiedenis over Kathmandu, Nepal en het boeddhisme. Ik sla al snel een gids aan de haak die zalig kan vertellen over de levende godin, een meisje dat tot haar 14e de reincarnatie van Shiva zijn vrouw voorstelt. Ze mag geen littekens hebben, moet uit een bepaalde kaste komen en pas als ze een nacht in een tempel met 108 dieren kan doorbrengen zonder te huilen, wordt ze beschouwd als godin.
Na een kleine 2 uur (veel langer dan de beloofde 45 min) wandel ik voldaan het plein af. Ik heb geleerd dat er halve Kama Sutra’s op de tempels staan om de demonen en de godin van de bliksem verlegen te maken en af te schrikken, ik weet nu dat rugpijn op te lossen is door tegen een teak paal in een tempel te gaan schuren en dat de Nepalese koning vroeger echt wel voor zijn mensen zorgde door ze onderdak en eten te geven.
De bushalte is een eindje lopen en opnieuw blijkt dat Nepali echt lieve mensen zijn want ze wijzen me de weg en helpen me op de juiste bus.
Onderweg begint het te regenen en te onweren en al snel blijkt dat ze hier niet echt gewoon zijn aan het weer. Een ambulance passeert ons en een eind verder ligt een vrachtwagen in de gracht. De bus die hij probeerde te ontwijken, staat aan de andere kant van de weg.
Als ik in Panauti aankom, is het pikdonker. Power cut. Ik haal mijn Petzel hoofdlamp boven en krijg vreemde blikken omdat ik wel licht bij heb.
Als ik in het hotel aankom, draait de generator op volle toeren. Hopelijk houdt die me niet heel de nacht uit mijn slaap.
Nepal: Dag 6
Vandaag nemen we de bus naar Kathmandu en gaan we de toerist uithangen. Maar bij het ontbijt blijkt Ine ziek te zijn. Fre en ik vertrekken dus alleen.
Er staat veel op ons lijstje, maar we gaan eerst naar Boudha Stupa, een van de grootste stupa’s in Kathmandu. De witte piek is echt prachtig. Overal flapperen gekleurde gebedsvlaggetjes en monniken en pelgrims lopen rondjes terwijl ze bidden en aan gebedsmolentjes draaien. Ongelofelijk hoe de plek rust uitstraalt in zo’n drukke stad. Ik kan goed begrijpen dat veel mensen hier komen mediteren. En net buiten de stupa, op het ronde plein stikt het dan weer van toeristenwinkeltjes waar je ze echt vanalles proberen aan te smeren. Fre en ik lachen met een Adidas T-shirt. Het logo op de borst is Adidas, maar het labeltje binnenin verraadt fake.
We hangen nog wat rond in de straten rond de stupa en komen terecht in een monnikenverblijf. Op een plein staan een paar jongen zich te wassen en tegelijkertijd de was te doen. Met water uit een pomp, waarschijnlijk ijskoud. Luxe opgeven om het nirvana te bereiken? Dan doen we elke ochtend in het hotel mee met onze ijskoude douches.
Via kleine aarden straatjes lopen we langs sloppenwijken naar de Pashupatinathtempel. Sloppenwijken zijn overal ter wereld hetzelfde. Als je dak uit golfplaten bestaat, ben je niet echt goed bezig. Als je in je huis dan ook nog eens kinderen tewerk stelt om sari’s te naaien, dan ben je heel fout bezig. Ik voel me eigenlijk al een beetje schuldig omdat de mijne zo mooi versierd is. Wie weet wie hem in elkaar genaaid heeft. Kinderen moeten niet werken, kinderen moeten spelen.
Zoals op de grote bamboe schommels die overal staan en die speciaal voor het festival gebouwd werden. Het klein kind in Fre komt ook boven en hij gaat de schommel ook uitproberen. Al voor de derde keer deze week en tot groot jolijt van de kinderen en de halve buurt.
We pikken tussendoor ook nog een spelletje Nepalees sjoelbakken mee. Je speekt het met 2 of 4 spelers en net zoals snooker probeer je schijven van je eigen kleur in gaten in de tafel te mikken. Alleen doe je dat hier door er een andere schijf tegen te schuiven. Heel leuk!
De tempel waar we heen gaan, ligt aan het water. Kinderen staan er de was te doen. Veel properder worden de kleren waarschijnlijk niet, want het stinkt en er drijft afval in. En dan heb ik er eerder ook nog kinderen in zien zwemmen…
En plots zijn ze daar. Massa’s apen. Kleine, grote, lelijke, nog lelijkere en ze zijn snel en ze hebben ons gezien. Fre voert ze mangosnoepjes. En als hij niet snel genoeg is, grijpen ze ze gewoon uit zijn handen. We kijken en spelen een tijdje en dan klimmen we verder naar de tempel.
Op de top van een heuvel, aan een klein tempeltje spreekt een toeristenagent ons aan. Of we tickets hebben. Natuurlijk niet, waar zouden we die kunnen kopen? Aan de hoofdingang, blijkt en wij zijn langs de achteringang binnengeslopen. Maar hij is zo vriendelijk om er ons ter plekke te verkopen.
We wandelen verder, krijgen een prachtig uitzicht over de tempel en de stad en gaan verder tussen de stupa’s. We ontmoeten heilige mannen in oranje gewaden, ghorka’s heten ze dacht ik. Fre gaat er met eentje op foto en krijgt toegefluisterd dat het ons 400 roepie of 4 euro gaat kosten. We maken er ons vanaf met wat minder. Ze moeten ook niet overdrijven.
De rest van de namiddag wandelen we tussen de apen, de stupa’s en de mooie beeldhouwwerken. Fre probeert zelfs een stukje te klimmen en doet me denken aan Lara Croft in de Cambodjaanse tempel. Alleen de hotpants, de paardenstaart en de wapengordel ontbreken.
Als we de trappen afdalen, zien we rook aan de rivier bij de tempel. Er is een crematie aan de gang. Als we voorbij komen, is er niet veel meer te zien dan wat brandend hout en stro, maar de apen hebben waarschijnlijk alles al geplunderd. Op een bankje bij de brandstapel zit een vrouw luidop te jammeren. De weduwe. Familie probeert te troosten, maar de cultuur vraagt dat ze ontroostbaar blijft.
We beslissen dat we genoeg miserie gezien hebben voor een dag en vluchten een beetje weg uit het drukke Kathmandu. Kathmandu ligt er morgen nog.
In Bhaktapur stappen we af en gaan we op zoek naar de party palace. Zoe, Eline’s zus geeft er haar huwelijksparty. In open lucht eten we weer de lekkerste dingen en feesten we mee met de Nepalezen. De dj moet om 9 u stoppen, dus in die paar uurtjes gaan we volledig uit de bol. Vreemd om zo vroeg op de avond op de dansvloer te staan.
En om 9 u is Chiniya’s mama moe. We gingen met de bus, dus iedereen moet mee naar huis. Niet erg, want donderdag is er Eline’s feest nog. In Panauti, dus dan ligt alles op wandelafstand.
Nepal: dag 4
Het bloesje dat bij de sari hoorde, werd gisterenochtend om 8.30 u. aan mijn hotelkamer afgeleverd. En het paste! Een mevrouw van het hotel hielp Ine en mij om onze sari’s aan te trekken. Het duurde telkens een dik halfuur. Draaien, plooien, vouwen, kijken of de handgeborduurde bloemetjes wel goed zaten. Ze wou ook absoluut niet dat we zonder juwelen en make-up vertrokken. Ik kreeg dus een prachtige halsketting en armbanden om en donkerrode lipstick op. Die laatste ging er snel weer af. 
Met alle vrienden en familie vertrokken we dan naar Chiniya’s huis. Haasten was niet nodig, want Eline had al vertraging. “Nepali time, you know”, werd er uitgelegd. We hadden Nepali time de dagen ervoor al leren kennen.
Toen Chiniya en zijn familie eindelijk klaar waren, begon de ceremonie thuis al. Hij kreeg een ei en een gedroogd visje van zijn moeder en zijn zussen om hem welkom te heten, er werd vanalles geofferd voor de goden en hij kreeg een prachtige krans om om hem als bruidegom aan te duiden.
Na de ceremonie ging hij naar zijn versierde auto en wij met de hele familie naar de bus. Het hele dorp stond te supporteren toen we vertrokken naar de tempel om Eline op te pikken en de trouwceremonie te vieren.
Ook dat ging weer gepaard met heel veel offeren en zegenen onder een mooi prieeltje bij de tempel. Wat er allemaal gebeurde, weet ik niet goed, maar Eline en Chiniya snapten ook een groot deel van hun ceremonie niet. Wel leuk om al die familie en vrienden rond hen te zien staan. Moet een warm gevoel gegeven hebben. Eline zag er prachtig uit met een rode sari, juwelen in haar haar en henna op haar handen. Zoe, Eline’s zus, had trouwens een gelijkaardige outfit aan, want die was een paar uur voor haar getrouwd. Met een Nepalees!
Tussendoor werd er even tijd gemaakt voor eten en drank, want de hele ceremonie bleek langer te duren dan gedacht. Ondertussen was het ook al beginnen regenen. Zo had Eline toch een stukje Belgie op haar trouwfeest.
Na het eten ging de priester gewoon door en werd er vooral veel geld geofferd aan de goden. Chiniya zijn zakken geraakten snel leeg en zijn broer stak hem af en toe wat briefjes toe.
De hele ceremonie was pas gedaan toen het al begon te schemeren. Wij gingen na een rondje tempel terug op de bus om Eline thuis te zien komen.
Bij Chiniya thuis werden we voor de voordeur nog maar es gezegend en toen mocht Eline binnen. Haar schoonzus gaf haar een grote sleutel en met de sleutel tussen hen in wandelden ze binnen.
Eline mocht zich eindelijk een getrouwde vrouw noemen en wij gingen terug naar het hotel om te slapen. Er wachtte ons een lange dag.
Nepal – Dag 3
Ik zit in een internetcafe. Die dingen zijn overal te vinden ter wereld. Wifi vliegt ook soms voorbij op mijn iPhone, maar is vaak te vluchtig om nog maar mail binnen te halen of Twitter te checken. En voor 2,5 cent per uur kan je niet sukkelen.
Vreemd toch dat jongens hier naast mij Call of Duty zitten te spelen, terwijl jongens van dezelfde leeftijd een paar uur geleden verwonderd keken toen ik tijdens een powercut (de eerste van vele) een ledlamp met dynamosysteem cadeau deed. Chiniya zijn moeder is er zelfs mee naar buiten gelopen om aan zijn oom te tonen. Iets basic als licht doet verrassend, internet (in mijn ogen een luxeproduct wordt als vanzelfsprekend ervaren). Fijn om te zien dat een cadeau dan echt geapprecieerd wordt.
We werden trouwens uitgenodigd door Chi zijn familie om na onze rit van Kathmandu naar Panauti mee met hen te eten. Het werd een feestmaal met droge geplette rijst, bonen, eend, geit, look en gember en nog een paar fantastische dingen. Daarbij hoorde Chai,diezelfde thee uit Kenia met veel melk en suiker in. Ik moet nog altijd wennen aan de smaak. Daarnaast kregen we ook een lokale drank in piepkleine kommetjes. Behoorlijk sterk doorzichtig spul dat we de komende dagen vaak gaan drinken.
Heel Nepal viert trouwens vandaag feest. Iedereen offert aan zijn voertuig omdat het hen nog een jaar veilig zou vervoeren. Na het middagmaal botsten we op zo n offering en we werden uitgenodigd om mee te doen. Het bokje was al geslacht. Het bloed lag op en rond het minitempeltje, wierrook, rijst en palmtakken stonden voor de truck en vier jonge kerels waren de bok aan het zwartblakeren met een of andere bunzenbrander. We kregen alweer sterke drank, een tika (zo n bolletje rode verf van god weet ik wat) op ons voorhoofd gekleefd en een rood wit lintje rond onze nek geknoopt. Ik kreeg ook nog een stukje vlees op een stuk krantenpapier in mijn handen geduwd. Uit beleefdheid heb ik het opgegeten, ik gok dat het een stuk lever was, maar ik wil zelfs niet weten van waar het kwam. Het had evengoed een stuk straathond kunnen zijn. Er lopen er hier toch genoeg, de ene al schurftiger dan de andere.
Een van de eerste winkels die we tegenkwamen na ons feestmaal, verkocht stoffen en saris. Ine en ik willen morgen traditioneel naar het feest gaan, dus passen was de boodschap. Ongeveer de halve straat stond de supporteren. Duimen omhoog, die fushia met handgeborduurde bloemen werd goedgekeurd. Ja mama, ik draag morgen een jurk. Sort of… en die broek hou ik er wel onder aan. Ine gaat voor nachtblauw met zilveren weefsels. Ook heel mooi!
Ondertussen giet het al de hele dag. Die nieuwe trekkingjas is echt geen overbodige luxe en gelukkig zweer ik bij wandelschoenen want die plakken al van de modder uit de onverharde straten. Morgen blijft het hopelijk zoals voorspeld droog, want alles gaat buiten door.
De busrit uit de stad naar hier was echt prachtig! Veel groen, rijstvelden en de heuvels met hun toppen in de wolken. Ik kan bijna niet wachten om te gaan trekken. Maar morgen, overmorgen en de dag erna eerst nog trouwen en feesten!
En nu eerst een uurtje gaan slapen want de jetlag en de reisvermoeidheid slaan toe. Ik deel een kamer met een vriendin van Eline in het enige hotel, hier in Panauti. Douchen en zo doen we op het gelijkvloers, in de kamer staan 2 bedden en 2 stoelen en that’s it. Again, basic maar ok. Voor 5 euro per nacht, mag je ook geen grote luxe verwachten, vind ik.
Nepal – Kathmandu uit de lucht
Tap here to begin writing.
Nepal – dag 1-2
Zottegem – Zaventem: de trein doet er weer veel langer over dan gehoopt. Oo voor Fre en Ine. Tijdens het wachten Robyn en Jimmy Kets gespot in de Starbucks. Het maakt al een en ander goed.
Zaventem – Moskou: Aeroflot biedt een verbazend goeie service. Zelfs het eten is lekker te noemen. Buitentemperatuur 2C, later deze week verwachten ze er zelfs sneeuw. Tijdens het wachten op de volgende vlucht proberen ze ons in een resto af te zette door een veel te hoge wisselkoers te rekenen. Dat is buiten mijn reisgenoten gerekend. De dienster krijgt haar geld en we bollen het ons af.
Moskou – Delhi: Aeroflot voldoet nog altijd aan de verwachtingen. Ik weet ondertussen al niet meer hoe laat het is.
In Delhi aangekomen geraken we wel uit de aankomsthal, maar terug binnen geraken om nu met Kingfish te vliegen blijkt moeilijker. Aan iedere deur staan militairen en die willen paspoort en ticket zien om ons binnen te laten. Maar we moeten binnen zijn om ons online ticket te laten afdrukken. Via een achterpoortje geraken we eindelijk binnen. En dan blijkt dat er iets misgelopen is met Ine haar boeking. De vlucht zit vol en voor haar is geen plaats meer. Na een dik uur van het kastje naar de muur gestuurd te zijn, kan ze eindelijk zelfs een vroegere vlucht bemachtigen.
Delhi – Kathmandu: Kingfish Airlines is veel euh… exotischer. Zo proberen ze iedere passagier onmiddellijk na vertrek al dronken te krijgen. Wel lekkere food
Kathmandu: Zoë, de zus van onze bruid en zelf bruid, staat ons op te wachten met echtgenoot en toekomstige bruidegom. De douane nam wat tijd in beslag, maar we zijn er geraakt. De oranje bloemenkrans leugen we er zo maar bij. Fijn!
Chiniya, de bruidegom regelt ons een hotel in de toeristische wij van Kathmandu (ben even de naam kwijt) en via een gekke taxirit (denk toeteren, brommers en hier en daar een koe en een geit) geraken we op onze bestemming: Hotel Hana.
De kamer is basic, we slapen met 3, maar ok en cheap. Douche en wc zitten in 1 ruimte: Asian style.
Terwijl Ine even crasht, gaan Fre en ik even buiten voor een korte wandeling. Die lang wordt, want ik overtuig Fee om zich te laten scheren bij een barbier. De foto’s volgen later, maar zijn hilarisch. Uiteindelijk komt hij er zonder bloeden en gladgeschoren vanaf. We wandelen nog door een paar straten en keren terug. De twee liggen hier nu uitgeteld achter mij te slapen en straks gaan we nog een hapje eten op het dakterras. Het wordt waarsch een korte nacht want morgen willen we Kathmandu nog even verkennen voor we naar de vooravond van het trouwfeest in Panauti vertrekken. Hopelijk van daar ook internet en dus ook updates.
