Geen post
Want ik ben te moe en te lui vandaag.
Ik heb een hoop tempels gezien, waarbij ik mijn schoenen wel honderd keer aan en uit heb moeten trekken. En zo’n paar wandelbottines met veterhaakjes schuif je niet zomaar even uit zoals die Thaise plastic slippers. Ik had zoals de andere toeristen voor een paar stevige Teva’s of voor Crocs met een strikje kunnen kiezen, want die blijken nog altijd de hit van het jaar te zijn. Maar ik zweer al jaren bij stevige wandelschoenen en bijpassende kousen. Ze zien er dodelijk lelijk uit, maar ik was vandaag weer blij toen ik door vieze plassen moest en daarna bijna mijn enkel verstuikte in een of andere put.
Maar goed, veel tempels dus vandaag. En monniken met trosjes bijeen. In het knaloranje, in saffraankleur, in het donkerbruin en de vrouwen zelfs in het wit. Mooi om naar te kijken, al die kleuren!
En verder word je ook zo moe van langs al die marktjes te slenteren. “Good plice, madaam! Vely cheap, miss, come have a look!” Het zal wel zijn, maar na de elfdentachtigste keer weet ik echt wel dat ik geen sjaal wil, nog niet. En ook gouden juwelen met saffieren wil ik niet, ze lijken eerder iets voor mijn bomma en die kleur past niet bij haar ogen.
Maar verder zijn Thai hele lieve mensen. Als ik de weg stond te zoeken op mijn kaartje, kwamen ze zelf uitleggen hoe ik moest lopen. Met een hele uitleg erbij van wat ik onderweg zeker moest bekijken. En snel nog even vragen waar ik vandaag kom. “Belgium, vely nice countly!” Ergens tussen Duitsland en Zwitserland? Goed gegokt, het is toch al Europa en het is toch zo’n klein landje.
Maar goed, ik hebwel al de halve stad gezien met iedereens gewenste of ongewenste hulp. Je wordt daar moe van, dus voor vandaag even geen post. Morgen wel weer nieuws.
Sawa-dee-ka!
Ofte gegroet in het Thais.
Karel dacht hier de boel te runnen omdat ik er niet was, maar internet blijkt hier zo goedkoop dat ik wel zal blijven posten, al was het maar om mijn Thelma in de gaten te houden.
Gisterenavond aangekomen in een piepklein hotelletje, in een zijstraat van Silom Road, waar ze waarschijnlijk nog niet vaak een bleekscheet gezien hadden.
Na een snelle blik in mijn slaapkamer en mijn woonkamer en een verkwikkende douche, stond ik terug op straat.
De honger had de overhand genomen van de vermoeidheid en ik zocht iets om te eten.
De Thai leven vooral op de straat en eten kan je er altijd en overal.
Een hoop plastic tafels onder een afdakje en een wok moeten hier doorgaan voor een eettent. Van overal komen de meest gekke geuren op je af en ik zag het een na het andere dat ik wilde proeven.
Ik schoof mee aan aan een stalletje en een vriendelijke Thai die een beetje Engels kon bestelde voor mij Tom-Yamsoep, rijst, kip en groentjes.
Ik heb zalig en te veel gegeten (met lepel en vork!), terwijl iedereen naar mij zat te glimlachen. Ik heb op dat halfuur ook 2 dikke ratten zien wegritsen, hoewel hier hier stikt van de straatkatten en -honden. Ik zal het maar beschouwen als couleur locale.
Vandaag vreselijk lang geslapen door de jetlag, maar deze namiddag terug op straat.
Wat me onmiddellijk opvalt, is dat de Thai vreselijk lieve mensen zijn. Als je normaal gezien ergens als toerist rondloopt, word je voortdurend lastig gevallen door mensen die je vanalles willen aansmeren. Hier laten ze je gewoon je gang gaan, maar als je iets wil vragen, antwoorden ze met een glimlach.
Enfin, het land maakt indruk. Morgen ga ik echt de toerist uithangen en ga ik de floating market en een olifantenboerderij bezoeken.
Hopelijk weet ik tegen dan ook hoe ik foto’s moet posten, want dat is nog even zoeken. En nu ga ik iets zoeken om te eten. Ik heb hier vlakbij iets gezien waar ze visjes staan te roosteren. Zalig!
Knip!
Het licht gaat hier weer uit. Over 4,5 uur vlieg ik naar Bangkok voor 10 dagen.
Uitrusten, genieten van het weer (27 zalige graden), de stad bewonderen en een oude vriendin bezoeken.
Am studeerde 4 jaar geleden een jaartje in België en we bleven altijd contact houden. Ze heeft beloofd om me deze week mee te nemen naar de snake farm en de rest van de stad te tonen. Ik ben benieuwd!
Karel in India (2)
Blijkbaar had Karel ook nog een stukje tekst bij de foto’s:
Beste lezers van Monica
Terwijl een kille storm waait over de fotoredactie zit deze jongen bij een temperatuur van 27graden op dit terrasje.
Ik bevind me in Kerala, uiterste Zuiden van India. Zoek de luchthaven van Cochin op op de kaart, grosso modo 50 km ten oosten daarvan zit ik.
Volledig omringd door bos, vol met eekhoorntjes en vogels en hagedissen, en op 100 meter van … een snelweg. Tja, ze zeggen nooit alles in zo’n folder. Nu ja, wat heet een snelweg? Deze ziet per dag waarschijnlijk minder auto’s passeren dan de E40 per kwartier. En ik woon in Gent aan de Dampoort dus het valt hier wel dik mee. Op zich zou ik het verkeer nauwelijks horen ware het niet dat Indiërs blijkbaar geen 100 meter kunnen rijden zonder twee keer te toeteren.
Over mijn kruidenspeurtocht lezen jullie later wel eens als ik terug thuis ben en heel mijn verhaal kan afwerken.
Maar om te tonen dat ik jullie in mijn hart draag heb ik een beeldje gemaakt voor René.
Ik had mijn camera gericht op dit beeld zonder voet, maar ineens stapte die voet in beeld. Ook goed. Wat me eraan doet denken dat ik een vraagje heb voor René: Krijg jij ook zo constant van die rare blikken van mensen? Mijn gids, die maar twee woorden Engels kan, schudde onbegrijpend zijn hoofd. Brengt hij deze westerling naar een werkplaats waar ze trucks pimpen (ook al kennen ze dat woord niet), maakt die onozele Belg persé een foto van zo’n stukje motorkap. Ik heb geprobeerd uit te leggen dat het een reneeke was maar dat verklaarde blijkbaar niet veel. Je moet aan je internationale bekendheid werken, René.
O ja, ik kan natuurlijk onmogelijk een gastblogje schrijven zonder Artur effe te prikken. Moest Artur hier geboren zijn, dan zou er op zijn site een hoofdstuk zijn geitjes.
Ooit ga ik erover ophouden Artur, hou vol.
Meer krijgen jullie voorlopig niet te zien want ik ben mijn muis vergeten. En fotos bewerken met zo’n mousepad lukt niet echt.
Is het netjes te lachen met andermans naam? Nee maar ik ga het toch doen. Ik denk dat moest deze journalist van The Hindu voor ons werken, dat de krant met een geloofwaardigheidsprobleem zou zitten.
Ik heb hier electriciteit, en gsm netwerk, maar geen internet helaas. Het is afkicken. Hoe deden de mensen dat vroeger?
Karel in India
Het is bijna als Kuifje in India. Karel is zaterdag vertrokken voor 2 weken culinaire reis door India.
Zondag liet hij mij weten dat de groep waarin hij zit super is: hij is alleen…
Vandaag stuurt hij mij een paar foto’s als een soort gastblogje:
Voor de krant
Voor René
Voor Artur
T zijn dan wel geen hondjes, maar toch…
Vanop het terras een beetje stoefen met zijn nieuwe eee pc.
Ik wil alvast meer zien.
Licht aan
Koninklijk paleis bezoeken > check
Langs de Carl Johangate wandelen > check
Gerookte zalm eten > check
Chocoladetaart én worteltaart eten > check en ze waren alletwee nog lekker ook!
De Schreeuw van Edvard Munch bekijken > check
De boten van Tor Heyerdahl bekijken > check
Genieten van het zonnetje aan de waterkant > check
In het Vigelandparken wandelen > check, al was het in de regen en tussen een bende Chinese toeristen
Onder de indruk geraken van de Vikingschepen > check
Het stadhuis bezoeken waar de Nobelprijs uitgereikt wordt > check
Lijstje afgewerkt, denk ik. Tijd om naar huis te gaan. Morgen om 10.50 u. stap ik terug op het vliegtuig om over het kerstboombos en de mooie fjorden terug naar België te vliegen. De batterijen zijn terug opgeladen. Maandag vliegen we er weer in!
Licht uit
copyright:Pierre Elitaire
Het licht gaat hier uit voor een week. Ik vertrek morgen op vakantie en op bezoek bij Pierre Elitaire. Verhaaltjes, foto’s en video’s en zo kan je verder daar volgen. Vrijdag ben ik terug, hopelijk met een hele stapel foto’s.
