Thailand -> Belgie
Ze missen mij. Ik voel het gewoon. Karel steelt mijn foto’s omdat hij snakt naar een reactie van mij, ons mama laat weten dat ik het er wel heel erg van pak omdat ik es een dagje niet blog en de vrienden beginnen ook al volop te smsen, te mailen, te ik-weet-niet-wat.
1 week is niet lang en ik had hier gerust nog wel wat kunnen blijven plakken. Er is nog zo veel te zien, mijn afdrukvinger reageert trager dan mijn ogen en het weer zou je hier zalig tropisch kunnen noemen.
Maar mijn vakantie is zo goed als op voor dit jaar en eigenlijk zijn de batterijen weer helemaal opgeladen. Morgenavond neem ik het vliegtuig en zondag sta ik zo rond een uur of 7 terug in Zaventem.
Ik heb weer een stukje wereld (tempels, Boeddha’s, monniken en veel mensen) gezien dat ik van mijn lijstje kan schrappen. Ondertussen staan er 18 landen op het lijstje, maar ik heb er nog een hele hoop te gaan. Volgend jaar heb ik weer wat vakantie en ik ben nu al aan het uitkijken wat de volgende trip gaat worden.
Sawa-dee-ka!
Ofte gegroet in het Thais.
Karel dacht hier de boel te runnen omdat ik er niet was, maar internet blijkt hier zo goedkoop dat ik wel zal blijven posten, al was het maar om mijn Thelma in de gaten te houden.
Gisterenavond aangekomen in een piepklein hotelletje, in een zijstraat van Silom Road, waar ze waarschijnlijk nog niet vaak een bleekscheet gezien hadden.
Na een snelle blik in mijn slaapkamer en mijn woonkamer en een verkwikkende douche, stond ik terug op straat.
De honger had de overhand genomen van de vermoeidheid en ik zocht iets om te eten.
De Thai leven vooral op de straat en eten kan je er altijd en overal.
Een hoop plastic tafels onder een afdakje en een wok moeten hier doorgaan voor een eettent. Van overal komen de meest gekke geuren op je af en ik zag het een na het andere dat ik wilde proeven.
Ik schoof mee aan aan een stalletje en een vriendelijke Thai die een beetje Engels kon bestelde voor mij Tom-Yamsoep, rijst, kip en groentjes.
Ik heb zalig en te veel gegeten (met lepel en vork!), terwijl iedereen naar mij zat te glimlachen. Ik heb op dat halfuur ook 2 dikke ratten zien wegritsen, hoewel hier hier stikt van de straatkatten en -honden. Ik zal het maar beschouwen als couleur locale.
Vandaag vreselijk lang geslapen door de jetlag, maar deze namiddag terug op straat.
Wat me onmiddellijk opvalt, is dat de Thai vreselijk lieve mensen zijn. Als je normaal gezien ergens als toerist rondloopt, word je voortdurend lastig gevallen door mensen die je vanalles willen aansmeren. Hier laten ze je gewoon je gang gaan, maar als je iets wil vragen, antwoorden ze met een glimlach.
Enfin, het land maakt indruk. Morgen ga ik echt de toerist uithangen en ga ik de floating market en een olifantenboerderij bezoeken.
Hopelijk weet ik tegen dan ook hoe ik foto’s moet posten, want dat is nog even zoeken. En nu ga ik iets zoeken om te eten. Ik heb hier vlakbij iets gezien waar ze visjes staan te roosteren. Zalig!
Karel in India (2)
Blijkbaar had Karel ook nog een stukje tekst bij de foto’s:
Beste lezers van Monica
Terwijl een kille storm waait over de fotoredactie zit deze jongen bij een temperatuur van 27graden op dit terrasje.
Ik bevind me in Kerala, uiterste Zuiden van India. Zoek de luchthaven van Cochin op op de kaart, grosso modo 50 km ten oosten daarvan zit ik.
Volledig omringd door bos, vol met eekhoorntjes en vogels en hagedissen, en op 100 meter van … een snelweg. Tja, ze zeggen nooit alles in zo’n folder. Nu ja, wat heet een snelweg? Deze ziet per dag waarschijnlijk minder auto’s passeren dan de E40 per kwartier. En ik woon in Gent aan de Dampoort dus het valt hier wel dik mee. Op zich zou ik het verkeer nauwelijks horen ware het niet dat Indiërs blijkbaar geen 100 meter kunnen rijden zonder twee keer te toeteren.
Over mijn kruidenspeurtocht lezen jullie later wel eens als ik terug thuis ben en heel mijn verhaal kan afwerken.
Maar om te tonen dat ik jullie in mijn hart draag heb ik een beeldje gemaakt voor René.
Ik had mijn camera gericht op dit beeld zonder voet, maar ineens stapte die voet in beeld. Ook goed. Wat me eraan doet denken dat ik een vraagje heb voor René: Krijg jij ook zo constant van die rare blikken van mensen? Mijn gids, die maar twee woorden Engels kan, schudde onbegrijpend zijn hoofd. Brengt hij deze westerling naar een werkplaats waar ze trucks pimpen (ook al kennen ze dat woord niet), maakt die onozele Belg persé een foto van zo’n stukje motorkap. Ik heb geprobeerd uit te leggen dat het een reneeke was maar dat verklaarde blijkbaar niet veel. Je moet aan je internationale bekendheid werken, René.
O ja, ik kan natuurlijk onmogelijk een gastblogje schrijven zonder Artur effe te prikken. Moest Artur hier geboren zijn, dan zou er op zijn site een hoofdstuk zijn geitjes.
Ooit ga ik erover ophouden Artur, hou vol.
Meer krijgen jullie voorlopig niet te zien want ik ben mijn muis vergeten. En fotos bewerken met zo’n mousepad lukt niet echt.
Is het netjes te lachen met andermans naam? Nee maar ik ga het toch doen. Ik denk dat moest deze journalist van The Hindu voor ons werken, dat de krant met een geloofwaardigheidsprobleem zou zitten.
Ik heb hier electriciteit, en gsm netwerk, maar geen internet helaas. Het is afkicken. Hoe deden de mensen dat vroeger?
Karel in India
Het is bijna als Kuifje in India. Karel is zaterdag vertrokken voor 2 weken culinaire reis door India.
Zondag liet hij mij weten dat de groep waarin hij zit super is: hij is alleen…
Vandaag stuurt hij mij een paar foto’s als een soort gastblogje:
Voor de krant
Voor René
Voor Artur
T zijn dan wel geen hondjes, maar toch…
Vanop het terras een beetje stoefen met zijn nieuwe eee pc.
Ik wil alvast meer zien.
Licht uit
copyright:Pierre Elitaire
Het licht gaat hier uit voor een week. Ik vertrek morgen op vakantie en op bezoek bij Pierre Elitaire. Verhaaltjes, foto’s en video’s en zo kan je verder daar volgen. Vrijdag ben ik terug, hopelijk met een hele stapel foto’s.
