Gie & Ik

Fotograaf Danny Willems stelt een overzicht van zijn en Arno’s carrière tentoon in de Koninklijke Gaanderijen in Oostende.
Wie heeft zin om eens mee te gaan kijken?

_5224
Foto: Danny Willems

Begin jaren zeventig. Mijn toenmalige vriend en gitarist Paul Couter vertelde me over zijn ontmoeting met een jonge zanger uit Oostende. Paul omschreef hem als een gedreven mondharmonicaspeler, “een specialen”, een wat bluesy figuur met een schurende stem. Ik was een beginnend fotograaf met weinig ervaring, autodidact en muziekfreak. Toen ik die Arno leerde kennen, klikte het meteen. Hij was een opvallende persoonlijkheid. Op een originele manier was hij hip gekleed, wat slordig en schuchter. Wat opviel was z’n gestotter en z’n vreemd gedrag, er was duidelijk een hoek af. Maar als hij het podium beklom, ontpopte hij zich tot een gedreven entertainer die z’n handicap in z’n voordeel liet werken en het publiek, vooral de vrouwen, voor zich innam. Mijn eerste fotoshoot met Arno was in 1971 voor Freckleface, een Oostends gelegenheidsbandje met Paul als gitarist. Ondertussen zijn een kleine 40 jaar verstreken en heb ik honderden foto’s met hem gemaakt. Freckleface werd Tjens Couter daarna kwam TC Matic, Charles et les Lulus, The Subrovnicks en natuurlijk Arno. Ondertussen heeft hij zowat op alle podia van Europa gestaan. Nu is hij 60, is wat aangekomen en stottert hij nog sporadisch. Maar ergens is hij niet veranderd, hij is nog steeds de Arno van vroeger, gevat grappig, levenslustig, nog altijd slordig en gedreven. Niettegenstaande hij reeds een dertigtal jaar in Brussel woont, blijft hij “gebrakt en gescheten” een Oostendenaar. We zijn nog steeds goede vrienden en ik ben nog steeds zijn fotograaf. De wereld is ondertussen veranderd, de koude oorlog is geschiedenis, ongebreideld kapitalisme leidde tot een mondiale bankcrisis en de fotografie evolueerde van analoog naar digitaal en internet beheerst onze wereld. Toen Arno door TAZ (samen met Jan Goossens) als centrale gast gevraagd werd, ontstond het idee een fototentoonstelling te organiseren rond mijn foto’s van de Oostendse Chevalier noir. TAZ stelde een aantal locaties voor en ik bezweek onmiddellijk voor de Koninklijke gaanderijen op de zeedijk. Het wordt een originele en unieke tentoonstelling. In elke venster van de gaanderij wordt een levensgrote foto geïnstalleerd: 23 in totaal. De foto’s geven een overzicht uit de lange carrière van Arno van 1970 tot nu. We zien ook mijn evolutie als fotograaf van de schuchtere eerste zwart-wit foto’s, de grove korrel, de experimenten met kleur en textuur, de eerste digitale shoot of de net niet mislukte foto waar Arno zo gevat opstaat. En nu hangen ze daar Arno, jou foto’s, mijn werk, levensgroot met zicht op zee. Wie had dat ooit gedacht m’n vriend. Gie en Ik in de koninklijke gaanderijen, waar we veertig jaar geleden soms rusteloos voorbij stapten. Spijtig dat Leopold II dit niet meer mag meemaken, twee zeerovers, een zomer lang heer en meester over zijn gaanderijen. “Kiek Arno de zunne goat oender, goan we nog ein drink’n?”

Danny Willems – 2009

Eén reactie

  1. Ik hb ze al gezien. Indrukwekkend!

    juli 5, 2009 om 12:28 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s