fotografie

Ampelhaus book

In July I went to Oranienbaum in Germany to shoot an art installation for a client.
He was presenting at the Ampelhaus and I had the chance to photograph the other artworks present too.
The images ended up at the organization’s desk and from there they ended up in the Ampelhaus book.


1606378_690759687682916_8287572405953091712_o

 

10557680_690759564349595_7108822884310809447_o

 

 

10498699_690759841016234_8974696055786776069_o

 


Tintype photography: a story

Beautiful video about tintype photography.


Penelope’s Hungry Eyes

Shirmer/Mosel is zo’n uitgeverij die niet anders dan pareltjes uitbrengt. Penelope’s Hungry Eyes is er weer zo eentje.
De Amerikaanse fotograaf Abe Frajndlich begon 30 jaar geleden portreten van zijn collega’s “te verzamelen” en bundelde ze uiteindelijk in dit boek.
Frajndlich focust vooral op de ogen en de blik van zijn collega’s, maar er zitten ook echt verrassende portretten tussen.
Zo fotografeerde hij Annie Leibovitz op het strand op haar rug. En Cartier-Bresson heel stiekem omdat de man toch nooit op foto wil.
Achteraan het boek vind je telkens het verhaal achter de foto. En die verhalen maken dit werk pas echt boeiend omdat je mee achter de camera gaat staan. Je leert hoe moeilijk het soms voor Frajndlich is geweest om net dat beeld te kunnen maken.
Penelope’s Hungry Eyes is in de eerste plaats natuurlijk een fotoboek, maar als je de tijd neemt om naar achter te bladeren, wordt het ook een boeiend leesboek.



Smart camera


Nikon stelde vorige week twee nieuwe camera’s voor. Ze willen het zelf geen mirrorless camera’s noemen en doopten ze zelf “intelligente camera’s” maar eigenlijk zijn ze het wel. Want ze hebben geen spiegel meer, ze hebben verwisselbare lenzen en ze heten niet Coolpix maar J1 en V1. Je kan ze in allerlei kleurtjes kopen, ze lijken een beetje afgekeken te zijn van oude lomocamera’s en ze voelen ook wat plastiekerig aan, hoewel ze van magnesium zijn.

Goed, twee nieuwe camera’s. Geen compacts, geen DSRL’s maar iets nieuws. De vraag is alleen waarom Nikon deze camera’s op de markt bracht. Als ze de concurrentie wilden aangaan met de Panasonic GF1 of de Sony NEX serie, waarom duurde het dan zo lang? Dacht Nikon dat de spiegelloze camera’s niet zouden aanslaan en investeerden ze er daarom niet in research? En keren ze nu hun kar omdat ze zien dat de dingetjes toch wel populair aan het worden zijn? Volgens Nikon mogen we ze daar niet mee vergelijken en ons focussen op alle snufjes die erin zitten.

Het gele merk heeft naar eigen zeggen de “pre-post capture”-technologie uitgevonden. Ze nemen op voor je de sluitertijd indrukt en gaan door nadat je hem weer hebt losgelaten. Op die manier kan je ook de momenten voor of na een foto vastleggen. Ik noem dat video, but again, van Nikon mag ik dat zo niet noemen.

Je hebt de Motion Snapshot die ervoor zorgt dat je tegelijkertijd een film in slowmotion en een stilstaand beeld neemt en die combineert tot een een levensecht bewegende foto. Harry Potter, quoi. Verder heb je de Smart Photo Selector: één keer drukken, de camera neemt 20 foto’s, selecteert en kiest voor jou de vijf beste foto’s. Nooit meer slechte foto’s. Je kan er ook full HD mee filmen en hem zelfs volledig manueel instellen zoals je bij elke DSLR kan.

Los van de kleine sensor en de matige lenzen (die trouwens een heel rare manier hebben om brandpuntafstand te vermelden: 30-110mm, anyone?), vraag ik me ook af wat het resultaat in print geeft. Krijgen we foto’s die heel clean en gecontroleerd zijn zoals in compacts of kan je desondanks alle gimmicks toch nog foto’s maken die aanleunen bij DSLR-kwaliteit waarbij een fotograaf zijn eigen stijl kan in verwerken.

Ik ben er na een week denken nog altijd niet uit of ik de camera nu een aanwinst in de fotowereld vind of niet. Begrijp me niet verkeerd: ik ben een grote Nikonfan. Mijn D700 vertrouw ik met mijn ogen dicht. Maar als fan weet ik niet goed voor wie ik deze camera zou aanraden of kopen.Voor mijn moeder of de buurvrouw zijn alle gadgets die erop zitten te ingewikkeld en na een halfuur prutsen in het menu zou mijn moeder het al beu zijn en teruggrijpen naar haar Coolpix. Maar wie is de doelgroep dan wel? De amateurfotograaf van de fotoclub? Die is volgens mij meer gebaat bij een instapmodel van de D-serie. De pro-fotograaf die een tweede toestel wil als backup? Te veel toeters en bellen die hij toch niet nodig heeft en waar hij niet voor wil betalen. Dan liever een grotere sensor en beter glas.
Is er nog een doelgroep tussenin? Zo ja, dan heeft Nikon hem gevonden, maar ik twijfel sterk of die groep echt bestaat.
Ik ben zeer benieuwd om de V1 eens aan een uitgebreide test te onderwerpen en te vergelijken met andere camera’s. Misschien trekt hij mij dan toch over de streep. Tot dan heerst er bij mij alleen maar twijfel bij het merk dat ik anders zo vertrouw.


The Visible Human Project

Een filmpje dat de doorsnede van het menselijk lichaam toont. Het is gemaakt uit 1800 dwarsdoorsnedes van het lichaam van een mannelijke, geëxecuteerde moordenaar. Het lichaam werd in gelatine gestopt, bevroren, doorgesneden in meer dan 1800 plakjes van een millimeter en dan een voor een gefotografeerd. Resultaat: meer dan 15 gig data en een vreselijk boeiend filmpje.


Foto’s & Afternoon Tea

Foto’s bekijken en daarna met koffie evalueren wat je gezien hebt. Ik kan daar van genieten.

Blijkbaar zijn er nog fotofans die het zo doen want het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam organiseert een arrangement Foto’s en Afternoon Tea.

Na een bezoekje aan het museum kan je 100 meter verder in Hotel New York (waar Anouk haar gelijknamige plaat schreef) thee en scones krijgen om dan verder te mijmeren over de tentoonstellingen.

Ik ga volgende week eens langs, denk ik.


Be funky, Prince

(Een opiniestuk voor de krant De Standaard)
‘Ik mág!’ Dinsdagmiddag kwam het verlossende telefoontje van onze muziekfotograaf Koen Bauters. Hij zou Prince die avond tijdens zijn concert in Gent fotograferen. Enkele uren later mocht het weer niet. En dan weer wel. En uiteindelijk toch niet. Waarna Koen besliste de grillen van Zijne Purperheid aan zijn laars te lappen en ons toch foto’s te bezorgen. Half hangend op een trap bij het Sint-Pietersplein met een telelens kon hij wat beelden maken. Geen ideale werkomstandigheden voor een muziekfotograaf.
Het was niet de eerste keer dat we te maken kregen met artiestenstreken. Bij Paul Simon mochten dinsdagavond in Vorst Nationaal geen fotografen bij het podium. Fotograferen kon enkel van achter de mengtafel, ergens half achterin in de zaal. U weet zelf hoe groot Vorst is. Een paparazzo met een kanon van een lens, die zou zich als een vis in het water voelen.

Beyoncé slaagde er ooit in om fotograferen alleen de eerste dertig seconden toe te laten, terwijl de doorsnee afspraak tijdens de eerste drie nummers is. Britney Spears eiste dat de fotografen helemaal bovenaan in het Sportpaleis zaten en Bob Dylan wil helemaal geen fotografen zien.

Ik snap dat artiesten willen waken over hun imago en dat goede foto’s daarbij horen, maar fotografen frontstage niet toelaten helpt niet. Zo krijg je lelijke paparazzifoto’s. De beste plek voor foto’s is vooraan, dicht bij de artiest. Daar bestaat geen discussie over. Als Beyoncé haar cellulitis niet op de foto wil, had ze maar een sexy legging moeten aantrekken. En een mini Paul Simon op een groot podium is erger dan een doorleefde artiest, close, met een gezicht vol emotie.

Een collega vertelde me dat Prince foto’s overbodig vindt als er geen promotie meer inzit, om meer tickets te verkopen. Het concert van de volgende dag was uitverkocht, dus hoefden de foto’s niet meer. Maar alle fans die geen ticket konden krijgen of die de ochtend erna willen nagenieten via een verslag met mooie foto, gunt Prince niks. Mooi hoor, artiesten die ticketverkoop en looks belangrijker vinden dan fans.

Als je met al die wensen en grillen rekening moet houden, wordt het veel moeilijker om nog fotografen op pad te sturen. Niet iedereen heeft een grote telelens in zijn tas. Muziekfotografie is een vak apart. En fotografen stand-by houden voor een deur die misschien dicht blijft, is weggegooide energie.

Als we nu gewoon afspreken dat de artiesten goeie optredens geven en onze fotografen daarbij vanop een mooi plekje goeie foto’s mogen maken, hebben we de volgende ochtend mooie beelden in de krant, én gelukkige fans. Dat zou pas funky zijn, beste Prince.

Monica Monté is fotoredactrice van deze krant.

In ‘Vlam!’ reageert een redacteur op een nieuwsfeit dat hem niet onverschillig laat.