photography

Print

Someone liked my picture “Rooftopping” so much when they saw it hanging in coffee bar Philimonius that they wanted to hang it on their wall.

Well, here you go!

“Rooftopping” printed at 66×100 cm and framed with a black passe-partout at 100×120 cm.

Drop me a mail at info (at) montedeluxe (dot) be if you’re interested too in one of my prints.
10891648_755491227865924_6971275356111813471_n

Advertenties

Ampelhaus book

In July I went to Oranienbaum in Germany to shoot an art installation for a client.
He was presenting at the Ampelhaus and I had the chance to photograph the other artworks present too.
The images ended up at the organization’s desk and from there they ended up in the Ampelhaus book.


1606378_690759687682916_8287572405953091712_o

 

10557680_690759564349595_7108822884310809447_o

 

 

10498699_690759841016234_8974696055786776069_o

 


Tintype photography: a story

Beautiful video about tintype photography.


Penelope’s Hungry Eyes

Shirmer/Mosel is zo’n uitgeverij die niet anders dan pareltjes uitbrengt. Penelope’s Hungry Eyes is er weer zo eentje.
De Amerikaanse fotograaf Abe Frajndlich begon 30 jaar geleden portreten van zijn collega’s “te verzamelen” en bundelde ze uiteindelijk in dit boek.
Frajndlich focust vooral op de ogen en de blik van zijn collega’s, maar er zitten ook echt verrassende portretten tussen.
Zo fotografeerde hij Annie Leibovitz op het strand op haar rug. En Cartier-Bresson heel stiekem omdat de man toch nooit op foto wil.
Achteraan het boek vind je telkens het verhaal achter de foto. En die verhalen maken dit werk pas echt boeiend omdat je mee achter de camera gaat staan. Je leert hoe moeilijk het soms voor Frajndlich is geweest om net dat beeld te kunnen maken.
Penelope’s Hungry Eyes is in de eerste plaats natuurlijk een fotoboek, maar als je de tijd neemt om naar achter te bladeren, wordt het ook een boeiend leesboek.



Smart camera


Nikon stelde vorige week twee nieuwe camera’s voor. Ze willen het zelf geen mirrorless camera’s noemen en doopten ze zelf “intelligente camera’s” maar eigenlijk zijn ze het wel. Want ze hebben geen spiegel meer, ze hebben verwisselbare lenzen en ze heten niet Coolpix maar J1 en V1. Je kan ze in allerlei kleurtjes kopen, ze lijken een beetje afgekeken te zijn van oude lomocamera’s en ze voelen ook wat plastiekerig aan, hoewel ze van magnesium zijn.

Goed, twee nieuwe camera’s. Geen compacts, geen DSRL’s maar iets nieuws. De vraag is alleen waarom Nikon deze camera’s op de markt bracht. Als ze de concurrentie wilden aangaan met de Panasonic GF1 of de Sony NEX serie, waarom duurde het dan zo lang? Dacht Nikon dat de spiegelloze camera’s niet zouden aanslaan en investeerden ze er daarom niet in research? En keren ze nu hun kar omdat ze zien dat de dingetjes toch wel populair aan het worden zijn? Volgens Nikon mogen we ze daar niet mee vergelijken en ons focussen op alle snufjes die erin zitten.

Het gele merk heeft naar eigen zeggen de “pre-post capture”-technologie uitgevonden. Ze nemen op voor je de sluitertijd indrukt en gaan door nadat je hem weer hebt losgelaten. Op die manier kan je ook de momenten voor of na een foto vastleggen. Ik noem dat video, but again, van Nikon mag ik dat zo niet noemen.

Je hebt de Motion Snapshot die ervoor zorgt dat je tegelijkertijd een film in slowmotion en een stilstaand beeld neemt en die combineert tot een een levensecht bewegende foto. Harry Potter, quoi. Verder heb je de Smart Photo Selector: één keer drukken, de camera neemt 20 foto’s, selecteert en kiest voor jou de vijf beste foto’s. Nooit meer slechte foto’s. Je kan er ook full HD mee filmen en hem zelfs volledig manueel instellen zoals je bij elke DSLR kan.

Los van de kleine sensor en de matige lenzen (die trouwens een heel rare manier hebben om brandpuntafstand te vermelden: 30-110mm, anyone?), vraag ik me ook af wat het resultaat in print geeft. Krijgen we foto’s die heel clean en gecontroleerd zijn zoals in compacts of kan je desondanks alle gimmicks toch nog foto’s maken die aanleunen bij DSLR-kwaliteit waarbij een fotograaf zijn eigen stijl kan in verwerken.

Ik ben er na een week denken nog altijd niet uit of ik de camera nu een aanwinst in de fotowereld vind of niet. Begrijp me niet verkeerd: ik ben een grote Nikonfan. Mijn D700 vertrouw ik met mijn ogen dicht. Maar als fan weet ik niet goed voor wie ik deze camera zou aanraden of kopen.Voor mijn moeder of de buurvrouw zijn alle gadgets die erop zitten te ingewikkeld en na een halfuur prutsen in het menu zou mijn moeder het al beu zijn en teruggrijpen naar haar Coolpix. Maar wie is de doelgroep dan wel? De amateurfotograaf van de fotoclub? Die is volgens mij meer gebaat bij een instapmodel van de D-serie. De pro-fotograaf die een tweede toestel wil als backup? Te veel toeters en bellen die hij toch niet nodig heeft en waar hij niet voor wil betalen. Dan liever een grotere sensor en beter glas.
Is er nog een doelgroep tussenin? Zo ja, dan heeft Nikon hem gevonden, maar ik twijfel sterk of die groep echt bestaat.
Ik ben zeer benieuwd om de V1 eens aan een uitgebreide test te onderwerpen en te vergelijken met andere camera’s. Misschien trekt hij mij dan toch over de streep. Tot dan heerst er bij mij alleen maar twijfel bij het merk dat ik anders zo vertrouw.


The Visible Human Project

Een filmpje dat de doorsnede van het menselijk lichaam toont. Het is gemaakt uit 1800 dwarsdoorsnedes van het lichaam van een mannelijke, geëxecuteerde moordenaar. Het lichaam werd in gelatine gestopt, bevroren, doorgesneden in meer dan 1800 plakjes van een millimeter en dan een voor een gefotografeerd. Resultaat: meer dan 15 gig data en een vreselijk boeiend filmpje.


Foto’s & Afternoon Tea

Foto’s bekijken en daarna met koffie evalueren wat je gezien hebt. Ik kan daar van genieten.

Blijkbaar zijn er nog fotofans die het zo doen want het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam organiseert een arrangement Foto’s en Afternoon Tea.

Na een bezoekje aan het museum kan je 100 meter verder in Hotel New York (waar Anouk haar gelijknamige plaat schreef) thee en scones krijgen om dan verder te mijmeren over de tentoonstellingen.

Ik ga volgende week eens langs, denk ik.